#hetverhaalvanjose

Ineens had ik twee diagnoses

Op 26-jarige leeftijd kreeg Jose in een korte periode twee diagnoses. Ze was burn-out en iets later werd ADD geconstateerd. Bij vrouwen is ADD lastig(er) te diagnosticeren, daardoor wordt het soms over het hoofd gezien. Wanneer dat gebeurt kunnen diverse psychische klachten ontstaan. In dit verhaal vertelt Jose hoe het niet weten dat ze ADD heeft bijdroeg aan het krijgen van een burn-out.

Jose (31)

Als klein meisje was ik dromerig, chaotisch en ik kwam nergens op tijd. Ook wist ik mijn spullen vaak niet terug te vinden. Aan de andere kant was ik impulsief, vindingrijk en enthousiast. Ik bedacht nieuwe avonturen en kwam altijd met een creatief idee.

Wanneer ik in de klas de beurt kreeg van de leraar wist ik vaak het antwoord op de vraag niet. Met mijn hoofd zat ik in een fantasiewereld. Bij vakken als rekenen kwam ik vaak tot het juiste antwoord, maar de berekening kon ik niet toelichten.

Na een drukke schooldag verborg ik me thuis op mijn kamer, welke altijd een zooitje was. Ik had rust nodig en was dan ook niet gezellig thuis, vaak snauwde ik als me iets werd gevraagd. De hectiek van de dag zorgde ervoor dat ik telkens overprikkeld raakte.

Toch had ik naast school veel hobby’s, zoals zingen, ballet, gitaar spelen, turnen en korfbal. Ik raakte alleen wel snel uitgekeken. Verder was slapen als kind een drama, extreem laat in slaap vallen was eerder regel dan uitzondering. Met als gevolg dat ik de volgende ochtend mijn bed niet uit kon.

Op de basisschool presteerde ik gemiddeld, had leuk contact met klasgenoten en leek een vrolijk kindje. Niemand had het idee dat er iets ‘mis’ zou kunnen zijn met mij.

Puberteit

Toen ik de puberleeftijd had bereikt kreeg ik een heleboel verwijten te horen: ‘je bent zo laks en ongemotiveerd’ door docenten en ‘met jou kun je ook niks afspreken’ door vrienden, omdat een dubbele afspraak in mijn agenda iets te vaak voor kwam.

Voor mijn ouders was het absoluut niet gemakkelijk. Ik kon eenvoudige dingen niet onthouden of uitvoeren. Als ik iets moest plannen of regelen eindigde dat in een fiasco. Keer op keer moest mijn moeder na een feestje opstaan om de deur open te doen, ik was de sleutel weer eens vergeten was.

De middelbare school verliep over het algemeen prima. Lessen goed volgen was wel een probleem, maar een slechte concentratie hoorde inmiddels bij mij. Wanneer het onderwerp me niet interesseerde werd dat erger. Ook het vaak te laat komen of huiswerk vergeten te maken typeerden me.

Rennen, vliegen, vallen…

Zonde vond ik het dat er niet meer uren in een dag zaten. Ik wilde namelijk veel meer doen, maar kwam simpelweg tijd tekort. Ik holde van afspraak naar afspraak en wanneer vrienden me spontaan vroegen om iets leuks te doen zei ik nooit nee. Toen was ik mezelf al aan het uitputten, maar niemand (ook ikzelf niet) had het in de gaten.

Als adolescent worstelde ik met dingen waar leeftijdsgenoten geen last van leken te hebben. Toen kreeg ik zelf de indruk dat er misschien wel iets ‘mis’ met me kon zijn. Veel gesprekken, drukke plekken, oorverdovende geluiden, felle kleuren; het kwam bij mij hard en allemaal tegelijk binnen. Toen ik een jaar of 16 was testte ik mezelf online op ADD middels een vragenlijst. Ondanks dehoge score als uitkomst ondernam ik geen actie, want het ging toch goed met me?

Studententijd

Yes, eindelijk mocht ik gaan studeren. Ik vond het geweldig dat ik na de middelbare school eindelijk zelf kon ik kiezen wat ik wilde leren. Het struikelblok was alleen dat ik mega veel interessant vond. Zal ik sportmanagement, journalistiek, sociaal pedagogische hulpverlening, maatschappelijk werk of culturele vorming gaan studeren? Of toch psychologie? Communicatie is ook leuk!

Mijn brein maakte overuren, het tolde van enthousiasme die vaak eindigde in wanhoop. Rust vond ik niet, omdat mijn hoofd maar bleef doorgaan. Gedachten, ideeën en mogelijkheden bleven maar komen.

Ik besloot om Social Work te gaan studeren, een combi van verschillende richtingen.

Na het behalen van mijn propedeuse ging ik aan de universiteit studeren. Na twee jaar vond ik het mooi geweest en ontstond het idee om full time te gaan werken. Ik heb werkervaring opgedaan in binnen- en buitenland maar wilde toch een diploma halen in deeltijd. Het heeft 5 jaar geduurd, maar het lukte en ik slaagde voor de bachelor Communicatie! Gedurende deze periode werden de 2 diagnoses ADD en burn-out vastgesteld.

Pats, boem, burn-out

Tijdens mijn deeltijdstudie, in het 3e jaar, ging het fout. Ik werkte meer dan full time voor drie verschillende werkgevers en daarnaast moest ik nog studeren. Plotseling kwam het moment waar op ik amper nog mijn bed uit kon, mezelf in huis verplaatsen was al bijna teveel. Diverse onderzoeken volgden, uiteindelijk kreeg ik de stempel burn-out.

Ik werd doorverwezen naar een psycholoog, die concludeerde dat ik een geval apart was. Vaak zijn mensen met een burn-out depressief of somber, dat had ik niet. Voornamelijk had ik fysieke klachten, zoals uitputting en mentaal voelde ik me overprikkeld. Daarnaast ervoer ik wanhoop, want ik had toch minstens een aantal weken heel rustig aan gedaan. Er zat geen schot in, achteraf kan ik daar wel om glimlachen, want zo werkt het natuurlijk niet.

Na een korte ADD test bij de psycholoog met een positief resultaat tot gevolg werd ik doorgestuurd naar een centrum voor ADHD. Daar werd een uitgebreide test gedaan. Om de uitslag konden we niet heen: ik heb ADD. Ondanks dat hyperactiviteit niet zo aanwezig was vertoonde ik ook kenmerken van ADHD. Door middel van behandeling leerde ik omgaan met de symptomen. De burn-out was niet meteen verdwenen, maar ik begon voorzichtiging herstel te vertonen.

Dankbaar!

Achteraf ben ik erg dankbaar voor de twee diagnoses. ADD en burn-out zijn nauw met elkaar verweven. Door de juiste diagnoses kreeg ik een passende behandeling. Met de tips en tools die ik daar heb opgedaan leerde ik anders met dingen om te gaan en mijn leven hier beter op in te richten.

Ook ben ik research gaan doen, ik heb veel gelezen maar trok ook de wijde wereld in. Reizend door het prachtige Nieuw-Zeeland leerde ik veel over de invloed van voeding op ADD. Met trots kan ik nu zeggen dat ik al ruim 3 jaar blij en gezond leef met ADD, zonder daar medicatie voor te gebruiken.

Jose vertelt nog meer toffe verhalen op haar blog Leuk Leven Met ADD!
Heb jij ook AD(H)D en ben je op zoek naar contact met lotgenoten? Check dan meteen de bijbehorende Facebook community.

Wil jij net als Jose ook jouw verhaal delen? Dat zou fantastisch zijn! Dit mag uiteraard ook volledig anoniem. Lees meer over #deeljouwverhaal