#hetverhaalvanIndra

Achter mijn lach schuilt pijn

Indra is geboren in China en werd toen ze vier jaar oud was geadopteerd. Daar is ze enorm dankbaar voor, echter wil ze ook de andere kant delen, namelijk het kwetsbare en eerlijke verhaal. Al haar hele leven loopt ze met vragen rond die ze graag aan haar biologische ouders zou willen stellen. De worstelingen omtrent haar afkomt leidde tot een depressie. Deze gevoelens bracht ze samen in een gedichtenbundel: Grenzeloos Gewenst.

Indra (21)

Op mijn 4e werd ik geadopteerd uit China. Helaas heb ik geen bewuste herinneringen van die eerste levensjaren, maar mijn kindertijd kan ik verder als enorm fijn omschrijven. Als kind zijnde heb ik nooit last ervaren van mijn adoptie. Natuurlijk was ik wel wat onzeker en had ik zo mijn dingen, maar het ging. Toch besloten mijn ouders toen al om hulp te zoeken bij een GGZ-instantie, gespecialiseerd in adoptie- en hechtingsproblemen. Dit traject duurde bijna twee jaar en werd ‘succesvol’ afgerond. 

Depressie

Toch begonnen mijn echte problemen en worstelingen rondom adoptie op mijn 12e levensjaar. Een lastige periode op de middelbare school brak aan. Het contact maken met leeftijdsgenoten vond ik enorm moeilijk. Het lukte me simpelweg niet. De mensen die ik had, gebruikte mij om verslagen te laten maken. In ruil daarvoor waren we vrienden. Ik ging me toen steeds depressiever voelen en meer over het leven piekeren. Ik ging nadenken over mijn bestaan en waar ik nou eigenlijk vandaan kwam. Soms wilde ik niet weten wat eronder schuilde, uit schaamte- en loyaliteitsgevoelens.

Ik had het zo getroffen met mijn adoptieouders en wonen in Nederland. Erover beginnen was in mijn ogen not done. Ik zakte dieper en dieper in mijn depressie tot het op een gegeven moment niet meer kon. Mijn ouders gingen met mij mee naar de huisarts en vanaf toen is alles snel gegaan. Ik dacht dat het met een paar gesprekken wel over was en ik weer ‘verder’ kon, maar niets bleek minder waar.

Opname

Ik had een tijdje ambulante hulp, maar al snel volgde een klinische opname. Tijdens de opname werd ik beetje bij beetje meer open over mijn problemen die ik met adoptie ervaar. Het gemis is onbeschrijfelijk en moeilijk te verwoorden. Immers vond ik dat ik enorm dankbaar moest zijn naar mijn adoptieouders. Na de opname en deeltijd startte ik voor het eerst met EMDR (traumatherapie) gericht op mijn adoptie.

Inmiddels heb ik verschillende mensen benaderd om mogelijk mijn ouders te zoeken. Helaas tot op heden geen resultaat. Zélfs het programma Spoorloos wil hier niet aan meewerken (of ze kunnen het niet). De Chinese overheid is niet altijd eerlijk in het verstrekken van informatie en daarom is het moeilijk. Toch worstel ik dagelijks nog enorm met het gemis en verlangen naar het opzoek gaan van mijn biologische ouders.

Het is een zwart gat, vol met vragen zonder antwoorden. “Waarom hebben mijn ouders me weggegeven en me achtergelaten? Hoe zien mijn ouders eruit? Heb ik de neus van mijn moeder? Heb ik de oren van mijn vader? Schaamden ze zich voor mij? Was ik hun eerste kind en waren ze niet blij omdat ik geen jongen was? Denken ze nog wel eens aan mij?”.

Herstelgedichten

Ondertussen ben ik heel wat diagnoses rijker en ben ik onlangs opnieuw gestart met een behandeling voor mijn adoptie problemen. Ik vind het zelf enorm belangrijk dat hier meer openheid over komt en dat mensen ook eens proberen te kijken door de ogen van een geadopteerde. Adoptie kan complexe trauma’s met zich mee brengen. Stap voor stap leer ik nu mijn adoptie proces te verwerken.

Naast therapie helpt het schrijven van gedichten mij heel erg. Deze woorden hield ik lang voor mezelf, uit angst dat het afgekeurd zou worden. Uiteindelijk heb ik al mijn gevoelens en gedachtes gebundeld in mijn eerste dichtbundel Grenzeloos Gewenst.

In Grenzeloos Gewenst probeer ik een inkijkje te geven in mijn wereld en kijk op adoptie. Schrijfsels verpakt in een bundel over het missen en verlangen naar mijn oorsprong. Woorden geschreven met diepe pijn, groot verdriet en levendige angst. Waar een gemis en verlangen samen komen. Een plek met oneindig veel vragen tot een oneindig verlangen en alles daartussen. Een reis waarin ik grenzeloos gewenst wil zijn. Graag deel ik een gedichtje uit de bundel:

“Als leven liefde wordt
Krijgt geluk een naam
Toch?
Geboren, maar niet geliefd
Ben ik dan het geluk zonder naam
Of ben ik iemand wat niet het geluk was?

Schaduwkant

Wat ik lezers van de gedichtenbundel graag wil meegeven is dat adoptie niet alleen prachtig is, maar voor sommigen ook een schaduwkant heeft. Ik wil deze kant belichten. Probeer het verdriet, angst, pijn en rouw te zien. Probeer te zien dat een geadopteerde enorm kan worstelen met loyaliteitsgevoelens. Want natuurlijk ben ik dankbaar, maar ik mis iets. En dat gemis mag er ook zijn.

Wil jij net als Indra ook (anoniem) jouw verhaal delen? Dat zou fantastisch zijn! Lees meer over #deeljouwverhaal