#hetverhaalvanPieter

Is hersteltijd verloren tijd?

Op een zeker moment wordt Pieter angstig, hij heeft het gevoel dat hij wordt achtervolgd en afgeluisterd. Pieter krijgt allerlei rare gedachtes, die met religie en grootheidswaanzin te maken hebben. Het blijkt een psychose te zijn. Later volgen er helaas nog meer psychoses. Pieter vertelt hoe groot de impact hiervan op zijn leven is.

Pieter (toen 26 jaar)

Ik ben 26 jaar oud wanneer het onwijs goed met mij gaat. Zowel op de basisschool, als de middelbare school heb ik, ondanks voldoende intellectuele capaciteiten, de nodige moeite om bepaalde jaren mee te komen. Tijdens mijn studie Fysiotherapie zet dit zich de eerste 2 jaar nog voort, maar dan verandert er iets. Ik besluit over te stappen op de versnelde variant en beter mijn best te doen en ineens krijg ik door hoe ik goed kan studeren. Als ik vervolgens ook nog eens Psychologie ga studeren op de universiteit blijk ik een excellente student te zijn. Wie had dat ooit gedacht, excellente student op het hoogste niveau van onderwijs!

Ik ben helemaal in de wolken met mezelf en ineens gebeurt het. Ik word angstig, heb het gevoel dat ik word achtervolgd en afgeluisterd, ik krijg allemaal rare gedachtes. Gedachtes die met religie en grootheidswaanzin te maken hebben. Wat blijkt, ik heb een psychose. Van de ene op de andere dag verandert mijn status van excellente student naar psychiatrisch patiënt. In kom in aanraking met de ggz en krijg daar het advies om te stoppen met mijn studie en ik moet aan de medicatie. Aangezien het mijn eerste psychose was luid de diagnose ‘reactieve psychose’.

De verwarde man

Ik had naast mijn studie psychologie een bijbaan bij een callcenter. Toen mijn studie wegviel ben ik me na verloop van tijd gaan concentreren op deze baan. Ik kreeg daar de kans om binnen het bedrijf rond te kijken naar een leuke functie. Zodoende ben ik op de planningsafdeling van het callcenter terecht gekomen in Den Haag. Dit is het hoofdkantoor in en echt heel groot, zoals je mag verwachten van een multinational. Ik had oprecht het idee dat ik aan het werken was aan mijn carrière. Ik was even verlost van mijn status als psychiatrisch patiënt.

Maar na een jaar kreeg ik weer een psychose en ditmaal uitte dat zich niet alleen in allerlei rare gedachten, ik ging ook raar gedrag vertonen. Op een bepaald moment was ik de verwarde man die een scene maakte op een centraal station, waar in eerste instantie ambulancebroeders bij kwamen en later zelfs de politie. Ik werd naar het ziekenhuis gebracht en kreeg daar wat medicijnen. Dit was echter niet afdoende en ik bleef psychotisch. Na overleg met een psychiater besloot ik me vrijwillig op te laten nemen. Ik kwam echter op een gesloten afdeling terecht, waardoor het vrijwillige karakter voor mij volledig verdwenen was. Ineens zat ik opgesloten. Dit vond ik zo onrechtvaardig dat dit na een aantal dagen leidde tot een woede uitbarsting, waarbij ik de nodige vernielingen heb aangericht. Uiteindelijk kwam daardoor terecht in een isoleercel. Toen ik weer terug mocht naar de afdeling had ik continu de gedachte dat ik in een ‘Big Brother’-huis zat, waar ik constant gefilmd werd en omgeven was door allerlei acteurs. Dit geloofde ik echt. Ik werd ingesteld op medicatie en na anderhalve maand werd ik ontslagen.

Afgekeurd als mens

Ik wilde het liefst zo snel mogelijk re-integreren op het werk. Het ging alleen iets te snel, waardoor ik mijn oude functie niet goed kon uitoefenen. Dit was mijn tweede lange ziekteperiode tijdens mijn dienstverband bij het callcenter, daardoor had het bedrijf ook niet meer de intentie om mij goed te laten re-integreren. Ik kwam op een zijspoor en mocht me bezighouden met simpel administratief werk. Uiteindelijk na drie jaar kreeg mijn werkgever toestemming om mij te ontslaan van het UWV. Dit had tevens tot gevolg dat ik door het UWV werd afgekeurd. Ik wist in eerste instantie niet of dit nu fijn was of juist het tegenovergestelde. Conclusie: ik was nu geen excellente student, maakte geen carrière bij een multinational, maar was psychiatrisch patiënt én afgekeurd. Ik voelde mij op een gegeven moment dan ook letterlijk afgekeurd als mens. Hoe nu verder?

Empowerment

Na een tijdje heb ik me aangemeld voor een empowerment-cursus. Dit was een erg  leuke, leerzame cursus en ik kwam in contact met lotgenoten. De cursusleidster had de gewoonte om de cursus te geven met een client die de cursus al had gevolgd. Ik vond het zo interessant dat ik had aangegeven ook wel als client de cursus mee zou willen geven. Dit geschiedde en zo deed ik mijn eerste ervaring op als cursusbegeleider binnen de psychiatrie. Tevens ging ik de cursus ‘Werken met eigen ervaring’ volgen. Hier ga je onderzoeken of je je eigen ervaring in wil zetten als ervaringsdeskundige. Wederom werd er een oud cursist ingezet om mee de cursus te geven. Ik gaf weer aan interesse te hebben en mocht daar uiteindelijk de cursus als begeleider vorm gaan geven.

Ik kreeg de smaak te pakken en zag een carrière als ‘ervaringsdeskundige’ wel zitten. Al snel mocht ik ook begeleider worden van een herstelwerkgroep. Deze werkzaamheden sloten perfect aan bij mijn studie Psychologie. Ik vond het leuk om te doen en kreeg veel waardering van de cursisten. Dit ging goed, totdat ik weer een psychose kreeg. Ik begon raar gedrag te vertonen tijdens de cursussen en moest helaas weer worden opgenomen. De cursusleiders waren hier dusdanig van geschrokken dat ze niet meer verder wilden werken met mij. Weer een carrière die door mijn neus werd geboord.

Vermist

Na nog een aantal opnames voor zowel depressie als een psychose raakte ik 2,5 jaar geleden vermist. Ik had in een manische bui verschillende tickets voor de Franse hogesnelheidstrein gekocht. Ik wilde namelijk naar Parijs gaan om het graf van Jim Morrison te bezoeken. Ik had echter niemand van dit voornemen op de hoogte gesteld en ben van de ene op de andere dag vertrokken, zonder geld en telefoon. Ik was flink in de war en daarom ben ik niet in Parijs, maar na verschillende omzwervingen, in Zuid-Frankrijk terecht gekomen. De politie daar zag dat er iets met mij aan de hand was en heeft mij uiteindelijk op de trein terug naar Parijs gezet. In Parijs aangekomen heb ik mij gemeld bij een ziekenhuis, waarna ik werd opgenomen in een psychiatrische kliniek.

Inmiddels werd ik thuis als vermist opgegeven. Facebook ontplofte en er werd melding gemaakt van de vermissing in lokale en regionale media. Gelukkig wist mijn familie mij uiteindelijk te vinden in de kliniek in Parijs, waarna ik weer werd opgenomen in Nederland. Deze ervaring zorgde voor een ommekeer. Aangezien ik het gevoel had dat de psychoses ontstonden, ondanks het gebruik van Lithium, wilde ik overstappen naar andere medicatie. Na veel discussie werd die wens gehonoreerd.

Een andere verandering was een nieuwe benadering van mezelf. Tot dan toe wilde ik steeds zo snel mogelijk weer re-integreren in de maatschappij. Deze keer had ik zo iets van bekijk het allemaal maar, ik doe voorlopig eens helemaal niets en ga volledig werken aan mijn herstel. Dit betekende dat ik me compleet heb overgegeven aan de behoeftes van mijn lichaam. Dit had tot gevolg dat ik een jaar lang twaalf uur per dag sliep en mijn ritme helemaal omdraaide. Ik ging om 6 uur in de morgen naar bed, om vervolgens om 6 uur in de middag op te staan. Je kunt wel raden dat ik gedurende de uren dat ik wakker was ook niet veel meer deed dan op de bank liggen en tv kijken.

Uitgerust

Na twee jaar veel gerust te hebben genomen heb ik mijn ritme opnieuw omgegooid. Ik ga tegenwoordig om 7 uur in de ochtend naar de sportschool. Dit doe ik omdat ik binnenkort weer start met werken en ik vind het een fijn begin van de dag om voor het werk al gesport te hebben. Ook ben ik me weer aan het oriënteren op een opleiding. Waar ik echter wel tegen aanloop is dat ik mij nog teveel identificeer met mijn diagnose. Leven als psychiatrisch patiënt heeft mijn zelfbeeld geen goed gedaan. Ik realiseer me wel dat ik als mens heel erg ben gegroeid, juist door al mijn ervaringen. Ik ben een stuk wijzer en milder geworden.

Het meeste moeite heb ik gehad met de klappen voor mijn ego, doordat ik vroeger mijn status zo belangrijk vond. Nu vind ik het veel belangrijker dat ik als mens lekker in mijn vel zit. Ook realiseer ik me dat ik een schat aan herstelervaringen heb opgedaan, waar ik in de toekomst anderen mee zou kunnen en willen ondersteunen. Daarnaast is mijn ervaring van overgave een openbaring geweest. Soms is het goed om een tijd niets te doen. Te verduren wat je overkomt om vanuit daar te herstellen, zodat je niet continu tegen jezelf loopt te vechten om zo snel mogelijk weer mee te doen met de maatschappij. Geef je lichaam en geest de hersteltijd die het nodig heeft. Dit kan lang duren, maar het is absoluut geen verloren tijd!

Wil jij net als Pieter ook (anoniem) jouw verhaal delen? Dat zou fantastisch zijn! Lees meer over #deeljouwverhaal