#hetverhaalvanSummer

Ik hield vol voor mijn twee kinderen

Summer (fictieve naam) kreeg drie keer een burn-out en bij de laatste keer raakte ze ook depressief. Ze besloot om tot de bodem uit te zoeken hoe dit kon gebeuren. In haar aangrijpende verhaal legt ze uit wat voor complexe problematiek er speelt.

Anoniem (49)

We hadden al lange tijd grote problemen in ons gezin, en ook op het werk zat er van alles scheef. Ik was bijna al mijn vrienden kwijtgeraakt, dat vond ik logisch. Ze hadden mijn problemen zo lang moeten aanhoren dat ze er een beetje klaar mee waren. Zelfs mijn moeder nam helemaal afstand van mij en ons gezin (tot de dag van vandaag). Ik was uitgeput, broodmager, gespleten (van te lang alle shit verstoppen en gewoon maar doorgaan), eenzaam, verdwaald in een leven waar al heel lang de zon niet meer scheen. Tot het doek viel. In april 2017 werd ik voor de derde keer burn-out, maar deze keer was ik ook depressief. Ik kon voor de derde keer echt helemaal niks meer, sliep nauwelijks en had nare lichamelijke klachten. Ik zat in een diepe put en het was een zwarte periode. Ik wilde vaak dood. Voor mijn twee kinderen heb ik volgehouden, godzijdank.

De grote ontkenning

Op een helder moment heb ik mezelf na een paar maanden een belangrijke belofte gedaan: ik ga uitzoeken wat mij steeds zo ziek maakt. En ik ga zorgen dat ik hieruit kom en dat er geen vierde keer komt. NOOIT meer, whatever it takes. Dat was een keerpunt, omdat ik voor het eerst bereid was om mijn narigheid onder ogen te zien en te stoppen met de grote ontkenning van alles. Te stoppen met het masker ‘met mij is niets aan de hand en gewoon doorgaan’.

Er volgde een intens proces, niet alleen voor mij. Met het hele gezin hadden we maandenlang intensieve begeleiding om de verknoping van trauma’s (mijn man en ik zijn beiden getraumatiseerd) en negatieve patronen te doorbreken. We leerden allemaal heel veel en de communicatie kwam op gang. De eenzaamheid en angst binnen ons gezin werd doorbroken. Ik begon in die tijd ook met joggen. Elke dag een klein stukje, steeds iets verder. Ik kon vrij weinig, maar dit lukte WEL, al was het zo sloom als een slak. Na het joggen voelde ik me even iets beter en daar trok ik me aan op. 

PTSS én borderline

Ik ging verder op onderzoek om erachter te komen wat er met mij aan de hand was. Ik had een moeizaam leven achter de rug en had al heel lang het gevoel dat er iets mis was met mij, dat ik niet voor dit leven geschapen was. Via de psychiater die bij ons gezin betrokken was, kreeg ik een diagnose voor recidiverende depressies, PTSS (trauma) en persoonlijksheidsproblematiek. Ik had kenmerken van borderline met vermijdende en controlerende kantjes.

Mijn zwarte periodes kregen een naam, het waren terugkerende depressies. Al deze shit had ik ontwikkeld door een eenzame, traumatische jeugd: een moeder met een heftig trauma door de oorlog en een gewelddadige psychisch labiele verslaafde vader (ook zij ontwikkelde borderline); een vader met autistische trekken; een langdurige vechtscheiding tussen mijn ouders; een zusje met zelfmoordneigingen en psychoses. Dat mijn familie met psychische problematiek kampte was duidelijk, en nu was ik aan de beurt. Help. De ontkenning voorbij, want ik had mezelf een belofte gedaan!

Schematherapie

Bij een gespecialiseerd psychologe in een kleine praktijk begon ik aan schematherapie. In de therapie ontdekte ik mijn psychische anatomie, die eerst een heel eigen leven leek te leiden, maar waar ik langzamerhand steeds meer de regie over terugkreeg. Zo ontdekte ik een intense levensangst die als een jas om me heen zat. Ik had helemaal niet door gehad dat die jas er altijd al zat. Ik wist niet beter. Langzaam heb ik die jas uitgedaan. Ik heb ook hard gewerkt om te leren omgaan met een afwerend masker van afstandelijkheid, boosheid, kritiek en negativiteit. Zonder het te willen hield ik alles en iedereen op afstand, uit angst voor nog meer ellende. Geen wonder dat ik eenzaam was.

Ook had ik veel last van een sterk reflex om me terug te trekken uit alle contact als het me teveel werd. Ik heb inmiddels geen voortdurende black-outs meer, ik kan gewoon rustig aanwezig blijven en het gesprek aangaan in lastige situaties. De uitputtende neiging om de hele dag heel erg mijn best te doen om er maar te mogen zijn en alles onder controle te houden, is ook geluwd. Mijn zelfvertrouwen is gegroeid, nog niet torenhoog maar wel een stukje beter. Ik verzuip niet meer zo vaak in mijn emoties. Ik heb beter contact met mijn binnenwereld, de gespletenheid is sterk afgenomen. Ik hoef mijn binnenwereld niet meer mijlenver weg te stoppen en weet beter hoe ik me kan uiten. Als ik een slechte dag heb, dan vergaat de wereld niet. Ik neem rust, schrijf op wat me dwarszit, praat erover en dan is het weer klaar. Of hooguit na twee dagen. En ik slaap tegenwoordig!

Bevrijding

Het is een bevrijdend proces voor mezelf en mijn omgeving. Langzamerhand ben ik aan het leven en niet alleen aan het overleven. Mijn burn-out is voorbij en ik heb inmiddels genoeg bagage om me staande te houden. Ik voel me vaak nog een beetje “raar” en “anders”. Dat maakt me onzeker en ik hoop dat ik dat nog achter me kan laten. Of kan accepteren. En ik heb nog steeds wel eens labiele dagen. Maar ja, daar hebben meer vrouwen in de overgang last van…

Ik ben nu twee en een half jaar verder. Op dit moment draait alles om het vinden van werk. In een andere richting dan ik altijd gedaan heb, die me minder energie kost. Niet bij dezelfde werkgever waar ik 20 jaar werkte. Ik ben daar twee keer burn-out geworden en dat is genoeg. Tijdens mijn ziekte ervaarde ik de maandelijkse verplichte praatjes met mijn werkgever (met twee nieuwe managers sinds ik ziek werd, die mij niet eens kenden) als erg lastig. De één deed alsof er niets aan de hand was, de ander wist zich geen raad met de situatie en zijn opmerkingen ervaarde ik als vernederend en stigmatiserend. Misschien had ik de weg terug gevonden in een andere functie als er meer begrip en deskundigheid was geweest. Wat bestaat er een onhandigheid rond psychische klachten!

Re-integreren

Ik heb gelukkig ook een supergoede ervaring opgedaan toen ik na anderhalf jaar wilde re-integreren in een andere organisatie. Ik was nog heel kwetsbaar en mijn re-integratiecoach werkte me ronduit tegen. Ze vond dat ik er niet aan toe was. Maar de bedrijfsarts en therapeut steunden me. Mijn therapeut hielp me in kaart brengen wat ik van mijn werkomgeving nodig had en hoe ik mijn problematiek bespreekbaar kon maken. Die hulp had ik echt nodig want ik schaamde me verschrikkelijk, de drempel was heel hoog. Ik vond een fantastische organisatie die me een kans wilde geven, mijn psychische kwetsbaarheid was gewoon bespreekbaar en geen punt. Dit was een organisatie die zich richt op het kunnen meedoen in de maatschappij van mensen ‘waar wat mee is’. Ze doen dus waar ze zelf in geloven. De re-integratiestage van 9 maanden heeft onwaarschijnlijk veel bijgedragen aan mijn herstel en eigenwaarde.

Nu ben ik alweer een half jaar op zoek naar betaald werk. Dat heb ik nog niet gevonden. Ondertussen doe ik wederom een onbetaalde stage om in het ritme te blijven. Dat is voor mij heel belangrijk om psychisch in balans te blijven. Het geeft ritme, ontwikkeling, het gevoel te kunnen bijdragen, waardering, sociaal contact. Ik vind de stap naar gewoon betaald werk heel spannend. Was er maar een soort tussenstap mogelijk om deze hobbel te nemen. Parttime banen beginnen meestal vanaf 24 uur, dat is veel voor mij, dan raak ik uit balans. Een veilige omgeving met opbouwende feedback is voor mij een must; ik ben sociaal wat onhandig, ik ben niet de aangenaamste als ik in de stress schiet en mijn timing is wat typisch. Ik ben vaker een dag “ziek” dan andere mensen. Dan is het even teveel. Door rust te nemen voorkom ik erger. Voorlopig is dat gelukkig gedekt vanuit het UWV.

Taboe

Ik heb het advies gekregen van professionals in het veld om NIET te spreken over mijn problematiek bij het zoeken naar werk, dat maakt het alleen maar moeilijker. Ik ben “gewoon” iemand van bijna 50 die haar carrière over een andere boeg gooit. Dat is al lastig genoeg bij het zoeken naar werk. Erover praten kan altijd achteraf nog. Psychische problematiek is blijkbaar een taboe waar je beter niet over kunt spreken. Of toch wel? Ik heb onlangs een manager in de zorg leren kennen die zich NIETS aantrekt van dit taboe rond psychische kwetsbaarheid. JUIST niet. Hij spreekt openlijk over zijn angststoornis die hij nu met medicatie onder controle heeft. Ik hoop ooit zo ver te komen en een voorbeeld te zijn voor anderen! Nu hangt er te veel van af en houd ik braaf mijn mond en doe ik anoniem mijn verhaal.

Wil jij net als Summer ook (anoniem) jouw verhaal delen? Dat zou fantastisch zijn! Lees meer over #deeljouwverhaal