#hetverhaalvanAnika

Na 16 jaar stopte ik met therapie

Anika heeft een borderline persoonlijkheidsstoornis en zat zestien jaar in therapie. In dit verhaal vertelt ze hoe ze een punt heeft gezet achter dat hoofdstuk. Ze blikt terug op een heftige tijd, waar ze uiteindelijk sterker uit is gekomen. Om dit te vieren, gaf ze een feestje voor familie en vrienden.

Anika (toen 33 jaar)

Mijmerend zit ik aan de eettafel. Nog twee sessies en dan neem ik afscheid van mijn huidige therapeute, maar ook van een aanzienlijk deel van mijn leven in therapie. Na maar liefst zestien jaar keihard knokken, ben ik er klaar voor om op eigen benen te staan. Door het naderende afscheid komt er ontzettend veel op me af. Ik heb al weken nachtmerries en ben om de haverklap ziek. Hoofdpijn en buikpijn wisselen elkaar af en sommige nachten slaap ik helemaal niet. Het is alsof ik letterlijk aan het afkicken ben, aan het afwennen van iets wat zo lang zo belangrijk voor mij is geweest.

Na al die jaren is het zo vanzelfsprekend geworden om alles wat ik voel onder een vergrootglas te leggen en mezelf continu kwetsbaar in gesprek op te stellen. Ik begin nu in te zien dat dit niet in alle contacten nodig is. Ik ben er klaar voor om dit hoofdstuk af te sluiten en kijk vol vertrouwen naar de toekomst. Deze mijlpaal zal ik binnenkort dan ook uitgebreid met familie en vrienden vieren.

Terugblik

Terugkijkend op die zestien jaar had ik niet gedacht ooit zo ver te komen. Na een hele heftige puberteit vol depressies, onzekerheid, woedeaanvallen, mezelf snijden en medicijnen, kreeg ik op mijn achttiende de diagnose borderline persoonlijkheidsstoornis. Niet veel later werd ik opgenomen in een gespecialiseerde kliniek. Het afscheid van mijn ouders, vriend en zusje was hartverscheurend. Ik zie mezelf nog in de deuropening staan; huilend, radeloos en helemaal gebroken. Ik heb me nog nooit zo alleen gevoeld als die zomer. Waar moest ik in godsnaam beginnen?

Toch ging het roer om. Ik ging de eerste confrontatie met mezelf aan. Door mijn opname verdween de suïcidaliteit naar de achtergrond. Ook boekte ik op andere terreinen vooruitgang, maar sommige klachten waren uitermate hardnekkig. Zo was mijn zelfbeeld nog steeds heel erg laag, kon ik mijn heftige emoties nauwelijks reguleren en hadden enkele traumatische gebeurtenissen uit mijn jeugd hun sporen nagelaten. Vervolgtherapie verliep moeizaam, maar stukje bij beetje ging ik vooruit.

Was er nog hoop?

En toen werd mijn moeder ernstig ziek. Zeven jaar lang stond mijn leven volledig op de handrem. Hoe kon ik in godsnaam gelukkig willen zijn, terwijl mijn moeder in een bed lag weg te teren? Ik kon het niet. Ook wist ik niet wat ik moest beginnen als mijn moeder zou overlijden. Zou ik het wel redden zonder haar? Meer dan eens wenste ik dat ik haar plaats kon innemen. Ondanks diverse therapieën raakte ik mezelf in die periode helemaal kwijt met als gevolg dat ik mezelf weer regelmatig beschadigde, mijn frustraties op mijn man René botvierde en daarmee onze relatie op het spel zette.

Daarnaast vluchtte ik in heel veel slapen, kwam altijd te laat op afspraken en had totaal geen toekomstvisie. Wat wilde ik eigenlijk met mijn leven? Was er nog hoop?

Inmiddels was ik tante geworden van een nichtje en een neefje. Ik werd op slag verliefd op die twee kleintjes en realiseerde me dat als ik een permanente rol in hun leven wilde spelen echt aan de slag met mezelf moest. Bovendien kostte het René, mijn vader en zusje heel veel energie om mij keer op keer uit mijn depressies te trekken; ze waren er op een gegeven moment ook helemaal klaar mee.

De ommekeer

De ommekeer is zonder twijfel de deeltijdtherapie in Emmeloord geweest. Ik was daar begin 2011 net gestart toen mijn moeder overleed. Al mijn pijn, verdriet en woede kon ik gelukkig op de juiste plek kwijt. Ik werd gezien, gehoord en kreeg de ruimte om te rouwen. Tegelijkertijd werd ik echter ook aangesproken op mijn gedrag. Ik gebruikte mijn stoornis regelmatig om bepaalde zaken niet aan te gaan en dat moest veranderen. Ook mocht ik me niet langer afreageren op René en werd ik gewezen op mijn destructieve gedrag. Dat was in het begin erg slikken, maar het vormde ook een keerpunt. Ik moest nu doorzetten.

Vooral met mijn psychotherapeute kon ik erg goed praten. We hadden een klik. De eerste stapjes naar beterschap waren onzeker en wankel, maar met haar steun én die van het thuisfront merkte dat ik tot heel veel in staat was. Ik stelde me veel minder afhankelijk op, nam eigenaarschap voor mijn daden uit het verleden, probeerde het zware verlies van mijn moeder een plekje te geven en werkte hard met René in systeemtherapie aan mijn huwelijk.

Na de deeltijd bleek al redelijk snel dat ik er nog niet klaar voor was om het weer op eigen kracht te doen. Ik kreeg een forse terugval en wilde heel graag met mijn psychotherapeute, die destijds tevens de hoofdbehandelaar van de deeltijdtherapie was, mijn therapie ambulant voortzetten. Zij had echter een overvolle agenda. Toch wilde ik alleen met haar verder en beet me daarin vast. Ik wilde niet weer een nieuwe hulpverlener krijgen en helemaal opnieuw een contact aangaan. Daar had ik al genoeg moeite mee. Gelukkig voelde zij dat haarfijn aan en nam me onder haar hoede. Daar zal ik haar altijd ontzettend dankbaar voor blijven.

Vallen & opstaan

Ik heb lief en leed met mijn therapeute gedeeld. Ik ben boos geweest, heb gehuild, ben weggelopen uit gesprekken, maar heb ook mezelf zien groeien. Het was een bewogen tijd, maar mijn therapeute bleef me steunen en was er altijd voor me. Ik durfde daardoor meer mezelf te laten zien en om hulp te vragen. We hebben een intense band ontwikkeld doordat we samen de strijd zijn aangegaan. Ondanks al mijn terugvallen, is ze gebleven en heeft ze me nooit in de steek gelaten.

Hierdoor konden we verder bouwen aan een steviger fundament en daarnaast de trauma’s uit mijn jeugd aangaan. Alleen al met bijvoorbeeld de scheiding van mijn ouders, toen ik negen was, zijn we een half jaar zoet geweest. Ook de systeemgesprekken met het thuisfront bleven terugkeren. Het was letterlijk vallen en opstaan, maar ik ben blijven doorvechten.

Hoe gaat het nu?

Inmiddels zijn we vier jaar verder en het gaat goed met me. Ik ben een stuk stabieler, veel minder een speelbal van mijn eigen emoties en bezig met het schrijven van mijn autobiografie. Ik geef lezingen door het hele land over mijn leven met borderline, depressie en zelfbeschadiging. In september 2019 ben ik ambassadeur van Samen Sterk zonder Stigma geworden om zo nog meer aandacht te vragen voor mensen met een psychische kwetsbaarheid.

Na zestien jaar intensieve therapie te hebben gehad was helemaal zelf op eigen benen staan net een brug te ver. Maandelijkse onderhoudsgesprekken met een psycholoog houden me scherp en eventuele moeilijkheden kan ik altijd bespreekbaar maken. Verder heb ik erg veel steun aan mijn man en familie. Zonder hen was ik niet zo ver gekomen. Leven met een persoonlijkheidsstoornis blijft topsport, maar dat weerhoudt me er niet langer van om mijn dromen na te jagen.

Meer weten over Anika? Neem een kijkje op de website.

Wil jij net als Anika ook jouw verhaal delen? Dat zou fantastisch zijn! Dit mag uiteraard ook volledig anoniem. Lees meer over #deeljouwverhaal 

Eerder verschenen in tijdschrift Mijn Geheim en in overleg met Anika geplaatst.