#hetverhaalvanmichiel

Ik heb niets meer te verbergen!

Michiel lijdt aan dwanggedachten. In zijn geval zijn het zeer heftige en beangstigende gedachten, onder andere over agressie. Met deze verschrikkelijke gedachten loopt hij al vanaf zijn 25e levensjaar rond. Hij heeft nog nooit iets erg gedaan, behalve dan dat hij zichzelf voortdurend gek maakt met deze gedachtes.

Michiel (toen 35 jaar)

Op een maandag kon ik denken dat ik opeens homoseksueel ben, terwijl ik een dag later ervan overtuigd was dat ik in een TBS kliniek zou worden opgenomen, omdat ik mijn vriendin op gruwelijke wijze zou hebben omgebracht.

Ik dacht lang dat ik geen stoornis had. Tot ik op mijn 25e gek werd van mijn seksuele en agressieve dwanggedachtes. Ik wist niet of mijn gedachten echt waren. De gang naar een psycholoog leverde niets op: hij was niet bekend met de diagnose OCD (obsessive compulsive disorder), een ontwikkelingsstoornis. Het duurde nog zeven jaar voordat de diagnose werd gesteld. Dat lag deels aan de hulpverlening, maar ook aan mezelf, ik schaamde me zo voor mijn gedachten. Tegenwoordig is er meer aandacht voor psychische stoornissen, waardoor er meer herkenning en begrip ontstaat.

Levenslang Met Dwang

In 2010 kreeg ik de goede diagnose te horen, maar nog niet de juiste hulp. Uiteindelijk kwam ik terecht bij een in OCD gespecialiseerde therapeut. Voor mijn werk als tv-producer kwam ik in aanraking met de televisieopnames van ‘Levenslang Met Dwang’, een serie over mensen met een dwangstoornis. Ik werkte mee aan de ontwikkeling van het programma en daar praatte ik voor het eerst over mezelf. Het ging op dat moment erg slecht met me. De deelnemende therapeuten haalden me over zelf mee te doen, dus ging ik drie weken met ze mee naar Thailand.

‘Levenslang Met Dwang’ bracht mijn leven flink in beweging. Openlijk op tv vertellen over mijn gruwelijke dwanggedachten. Dat was de meest extreme vorm van exposure. Sindsdien ben ik helemaal open over mijn stoornis. Ik heb niets meer te verbergen. Tegelijkertijd moet je er ook niet teveel mee bezig zijn, want dan maak je een soort vrijbrief van jezelf. Denken mensen: heb je hem weer met zijn stoornis, dan bereik je precies het tegenovergestelde.

Depressief, knokken & balans

Mijn stoornis is met succes behandeld door de therapeuten. Toch raakte ik eenmaal thuis uit Thailand depressief. Een mix van opnieuw therapie en medicatie hielpen gelukkig. De stoornis blijft, maar vandaag de dag functioneer ik er prima mee. Voorheen nam de stoornis tachtig procent van mijn hoofd in beslag, nu is dat tien. Het gaat allemaal om de balans tussen werk, privé en mijn stoornis.

Het tv-programma heeft me veel gebracht, maar toch zijn niet alle reacties vrij van vooroordelen. Een collega durfde niet meer bij me in de auto te stappen en mijn eigen familie wilde het er niet over hebben. Zelfs mijn werkgever die me had aangenomen met de wetenschap van mijn stoornis schrok van de uitzending. Ze wist eigenlijk niet goed wat het was. Nu heeft ze respect voor het feit dat ik zo hard heb geknokt.

Op het werk geef ik het aan als ik me bijvoorbeeld even niet kan concentreren vanwege de OCD. Mijn directe collega’s zeggen dan “ga even naar buiten of naar huis”. Ik ben tijd en energie kwijt aan mijn stoornis, zoals iemand anders aan migraine bijvoorbeeld.

Eenvoudig verwoord

Ik neem niemand kwalijk dat ze niet weten wat een psychische aandoening is, maar wel dat mensen vaak niet verder kijken dan hun neus lang is. In Jip en Janneke-taal omschrijf ik een dwangstoornis als volgt: Iedereen die weleens op een station staat heeft ooit gedacht ‘stel dat ik nu voor de trein spring…’ Alleen lach jij zo’n gedachte weg, stapt in de trein en denkt er niet meer over na. Ik ren het liefst weg, uit angst dat ik die gedachte écht uitvoer. Thuis ruimde ik alle messen op, omdat ik bang was dat ik mijn vriendin écht iets zou aandoen. Het is een progressieve ziekte, je maakt jezelf echt gek. Hoe meer je niet aan het roze olifantje mag denken, hoe meer je het doet. Nu weet ik dat de gedachten niet echt zijn, maar een angst voor dingen die ik juist niet wil. 

Lees een stuk uit het dagboek van Michiel

Nee! Waarom is de OCD niet weg? Ik heb toch zeer intensieve therapie gevolgd? Dan MOET ik er toch vanaf zijn? Zie je wel, mijn gedachtes zijn geen dwang maar echt waar! Ik ben wél een gefrustreerde homo, te bang om uit de kast te komen, wél een psychopathische seriemoordenaar, die alleen maar uit angst zijn verschrikkelijke verlangens niet uitvoert. Ik ben een man die zijn vriendin en zichzelf belazerd. Een belachelijk figuur, het leven niet waard. Een mislukkeling.

Het duiveltje

Dit waren de afgelopen dagen gedachten waarmee het dwangduiveltje in mijn hoofd me bestookte. Het duiveltje weet heel goed hoe hij mij angstig maakt. Het is perfect in staat om mijn dag te vergallen. Ik ben er vaak niet tegen opgewassen. Als ik niet lekker in mijn vel zit, neemt hij de regie over. Ik wéét wel dat ik me er niks van aan zou moeten trekken, maar ik haat die gedachten en probeer ze weg te drukken. Maar hoe harder ik dat probeer, hoe sterker ze worden.

Van mijn therapeuten heb ik geleerd dat ik mijn dwanggedachten moet opschrijven en hardop voorlezen. “Maar”, roept het duiveltje, “dat heeft geen zin want het zijn helemaal geen dwanggedachten. Deze keer zijn ze echt. Alle therapie voor OCD is onzin geweest. Het zijn geen dwanggedachten, het zijn verlangens!”

Na deze twee volle dagen ben ik er niet langer tegen opgewassen en geef ik me over. Niet dat ik de gedachten ga uitvoeren, maar wel dat ik denk aan zelfmoord. Alleen op die manier kan ik mijn angst de gedachten te zullen uitvoeren stoppen. Geen angst meer om mijn vriendin te belazeren, geen angst meer om andere mensen te vermoorden en geen angst meer om in de goot of in de cel te belanden.

Wanhoop

Met de moed der wanhoop plaats ik een noodoproep op de Facebookpagina Dwang van OCD’ers. Ik geef aan dat ik denk een terugval te hebben en dat ik geen idee heb hoe ik er nu mee om moet gaan. Dat ik weer het sterke gevoel heb, de overtuiging bijna, dat de gedachten deze keer realiteit zijn. Ik hoop op een reactie die mijn zorgen ontkracht, maar ben bang dat ze juist bevestigd zullen worden.

Binnen enkele minuten krijg ik toch het begrip waarop ik hoopte. Het geeft mij even rust, maar 10 minuten later ben ik alsnog aan het googelen op mijn gedachtes. Natuurlijk vind ik juist allemaal dingen die mijn obsessionele angst aanwakkeren. Een man die op zijn 40e pas uit de kast kwam. Een man die door frustratie zijn hele gezin heeft uitgemoord.

Het maakt me wanhopig. Ik zie mezelf al mijn polsen doorsnijden, maar dat wil ik net zo min als al die dwanggedachtes. Gelukkig zijn er nog meer reacties op mijn noodoproep die me een beetje geruststellen. Deze keer duurt het maar liefst een uur! In dat uur kan ik weer een beetje denken en inzien dat al deze gedachten pure onzin zijn, dat het écht dwangmatig is en juist staat voor iets dat ik niet wil en hoe ik niet ben. Doodop val ik in slaap.

Knoop doorgehakt

De volgende ochtend wéér die knoop in mijn maag. De duivel in mijn hoofd is ook uitgerust. De hele riedel begint weer van vooraf aan. Daar gaan we weer. Ik ben gebroken en besluit mijn vriendin dan maar te vertellen over mijn gedachten. Dit is het einde van mijn relatie denk ik. Maar nee, mijn vriendin reageert vol begrip en zegt wat ik ergens wel weet, maar totaal niet meer kan beleven: “Het zijn dwanggedachtes. Je moet je oefeningen doen.”

In tranen vertel ik dat ik weer hulp nodig heb en zij belt mijn therapeut. Ik wil hem niet spreken want ik ben er nog steeds niet van overtuigd dat het dwanggedachten zijn. Afgesproken wordt dat ik de bestaande afspraak met hem vervroeg. We zullen kijken of ik medicatie nodig heb als ondersteuning op mijn Cognitieve Gedragstherapie (CGT). Dit geeft rust, maar voor hoe lang?

Later op de dag heb ik nog wat afspraken staan en tegen mijn gevoel in besluit ik die niet af te zeggen. Ondanks mijn vermoeidheid doet me dat toch goed. Het leidt me af van de dwanggedachtes. Opeens zie ik het leven weer wat zonniger in. Ik overweeg de afspraak met de therapeut weer af te zeggen, maar besluit dat ik toch hulp nodig heb. Ik weet hoe ik af kan rekenen met deze gedachten, namelijk consequent mijn exposure-oefeningen herhalen en afleiding zoeken. Maar ik ben nog niet sterk genoeg om dit altijd alleen te kunnen. Vaak wel, maar soms niet. Twee stappen vooruit, eentje terug…

Bron: dwang.eu (2014)

Positieve twist

Vroeger dacht ik dat ik echt anders was, dat niemand mij kon helpen en ik de enige was die dit had. Ik moest echt eerst aan mezelf werken, mega stappen zetten. Ik ben zo blij dat ik dat heb gedaan! Nu besef ik dat iedereen in bepaalde mate dwanggedachten heeft. Alleen zolang je er geen last van hebt en het je leven niet verstoort, is het geen stoornis.

Ik zet me actief in om de positie te verbeteren van mensen met een psychische aandoening. Ik wil zoveel mogelijk mensen ermee bekend maken, zodat meer begrip en hulp ontstaat. Ik geef onder andere gastcolleges over dwangstoornis op de universiteit aan psychologen in opleiding, die weten soms niet wat ze horen. Zo probeer ik op een positieve manier aandacht te geven aan mijn dwangstoornis.

Hoera, een zoon!

Vandaag de dag gaat het heel goed met me. Ik ontmoette mijn vriendin in de meest zware periode, vijf weken na mijn absolute dieptepunt. Zij heeft me hier doorheen gesleept. Zonder haar stond ik niet waar ik nu ben. Natuurlijk vindt ze het zwaar, maar ze weet ook hoe hard we hebben gevochten. Je hebt drie pijlers in je leven: werk, huis en relatie. Jaren geleden waren ze alle drie weg, maar nu vormen ze de stabiele fundering van mijn leven. Als kroon op het harde werk werden mijn vriendin en ik trotse ouders van een prachtige zoon!

 

Michiel is directeur van Stichting Out Of The Box TV. Dit is een online platform dat vooroordelen rondom psychische stoornissen wegneemt door video’s met verhalen te delen van mensen met deze stoornissen. Check de website van dit fantastische initiatief en op YouTube vind je alle afleveringen die ze tot nu toe hebben gemaakt!

Wil jij net als Michiel ook jouw verhaal delen? Dat zou fantastisch zijn! Dit mag uiteraard ook volledig anoniem. Lees meer over #deeljouwverhaal