#hetverhaalvanSuraya

Een traumatische jeugd en genetische aanleg

Suraya stoeide jarenlang met zichzelf. Dag in dag uit merkte ze dat ze anders was. Heel temperamentvol, snel boos en erg jaloers. Ze had een nare jeugd en kreeg jong depressieve klachten. Het proces met psychologen begon al heel vroeg. Uiteindelijk werd ze gediagnosticeerd met meerdere persoonlijkheidsstoornissen.

Suraya (21)

Toen ik 5 jaar was ging het heel slecht thuis. Mijn ouders hadden vaak ruzie, mijn vader was een hele moeilijke man, vaak luisterde ik tot laat, aan de trap, hoe ze samen aan het ruziën waren. Dit ging van kwaad tot erger. Thuis was daarom voor mij geen fijne, veilige omgeving. In de kinderfase worden veel dingen ontwikkeld, ouders denken vaak dat kinderen te jong zijn om het mee te maken. Niets is minder waar, kinderen horen alles en zijn zeker niet te klein om dingen te begrijpen. Uiteindelijk gingen mijn ouders scheiden en wat was ik blij! Geen ruzie meer in huis. Ik gunde mijn ouders allebei zo het geluk en ik wist dat dit gewoon niet zou lukken als ze samen waren.

Waar het mis ging

Op mijn 12e ging ik bij mijn vader wonen en daar ging het mis. Hij kreeg een nieuwe vriendin en al zijn aandacht was daar, geen aandacht meer voor mij. Mijn vader was ook erg kleinerend, je moest gewoon alles perfect doen en afspraak was afspraak! Maar veel dingen gaan niet perfect, zeker niet bij pubers.  Ze krijgen een grote mond en gaan soms je grenzen over. Er waren steeds meer dingen, waardoor in één huis leven met hem veel moeilijker werd. Uiteindelijk werd het zo erg dat ik mijn moeder belde na een hele erg ruzie. Ik liep met mijn spullen naar beneden en zei dat ik naar mama ging. Hij werd heel erg boos en alsof alles nog niet erg genoeg was, schreeuwde hij me na: ”Je hoeft hier nooit meer te komen!”.

Het heeft me veel moeite gekost om te verwerken dat ik niet goed genoeg voor hem was, dat hij me zonder enige moeite het huis uitgooide en me nooit meer iets heeft laten weten. Zelfs niet op mijn verjaardagen, niet met kerst, niet met oud en nieuw, toen ik was geslaagd voor school of mijn rijbewijs haalde.

Psychologen

Toen ik mijn vader niet meer zag, ging het heel slecht met me. Ik bleef het liefst in bed en wilde alleen maar huilen. Mijn moeder en ik hebben toen samen besloten om naar de huisarts te gaan, zodat ik doorgestuurd kon worden naar een psycholoog, om te praten. Zo belandde ik bij de psycholoog van mijn moeder, echter pakte dit niet goed uit. Ik dacht dat het handig zou zijn als ze het verhaal al een beetje kende, maar ik had totaal geen klik met haar. Ik kon niet goed met haar praten en zocht iemand anders.

Bij de volgende psycholoog voelde ik me fijn, het was een wat jongere vrouw en heel erg vriendelijk, ze stelde me erg op mijn gemak. Ik kreeg EMDR, dat is een behandeling die bedoeld is om trauma’s te verwerken. Je kijkt naar een vinger of een lampje dat heen en weer beweegt. Je neemt de gebeurtenis voor je die je zoveel spanningen geeft, je psycholoog stelt vragen en zorgt ervoor dat de spanning minder wordt. Het waren erg ingrijpende sessies, vaak was ik doodop als ik thuiskwam. Ik viel dan ook vaak gelijk op de bank in slaap. We dachten na een aantal sessies wel klaar te zijn en namen afscheid in de hoop dat alles beter zou gaan.

Bergafwaarts

Na een aantal jaren ging het weer bergafwaarts. Dit waren momenten die ik totaal niet in de hand had. Het gebeurde als de stress en spanningen opliepen, dan zakte ik weer in een diepe put met depressieve klachten als gevolg. Ik werd weer in behandeling genomen, dit keer moest ik voor het eerst naar een psycholoog voor volwassenen, want ik was inmiddels ouder dan 18 jaar. Ik had een eerste intake gesprek met de psycholoog die mij zou gaan helpen, een hele aardige en lieve vrouw. Ik voelde me gelijk op mijn gemak bij haar. Na 5 sessies wist mijn psycholoog al dat dit veel dieper zat als alleen een depressie. Ze verwees me door naar een GGZ-instantie. Ze had mij al ingelicht over het feit dat ze dacht dat ik een persoonlijkheidsstoornis kon hebben.

Ik schrok natuurlijk, omdat ik totaal niet wist wat het inhield. Eenmaal thuis ging ik informatie opzoeken. Toen maakte ik voor het eerst kennis met borderline en ik herkende mezelf er gelijk in. Ook vroeg ik aan mijn moeder en vriend wat ze van de informatie vonden, beiden zeiden ze dat ik inderdaad veel overeenkomsten had.

Veel te lang wachten

Ik werd doorverwezen en toen kwamen alle vragenlijsten. Allemaal afschuwelijke vragen over je relaties, over doodwensen en gedachtes, zelfmoordpogingen etc. Heel erg schokkend en pijnlijk, vooral als je jezelf in het meeste herkent. Uiteindelijk kreeg ik te horen dat de wachttijd voor diagnose testen lag op 7 maanden! Mijn wereld stortte in, want ik had dringend hulp nodig. Soms zag ik niet meer waarvoor ik zoveel moeite deed en gaf ik de moed even op. Uiteindelijk kwam ik daardoor bij de crisishulp terecht.

De lange wachttijden op de meest moeilijke momenten slopen je. Je hebt echt heel veel doorzettingsvermogen nodig om dat zonder hulp te doorstaan. Helaas moet je die moeilijke tijden door en er zullen veel lastige momenten komen op weg naar behandeling. Na een paar maanden intensieve gesprekken van 3 keer per week bij de crisishulp en medicatie heb ik het overleefd. Ik was eindelijk aan de beurt voor behandeling.

Persoonlijkheidsstoornissen

Momenteel ben ik in behandeling voor 3 persoonlijkheidsstoornissen: de borderline persoonlijkheidsstoornis, paranoïde persoonlijkheidsstoornis en een vermijdende persoonlijkheidsstoornis. Ik slik antidepressiva, ervaar nog elke dag moeilijkheden waar ik mee om moet leren gaan en kan ik amper liefde voor mensen voelen, laat staan hiervoor uitkomen. Zo zijn aanrakingen voor mij erg moeilijk. Dat alles wordt beslist door een onveilige of niet liefdevolle jeugd en kan nog een extra versterkt worden door een genetische aanleg. Dat is bij mij helaas het geval.

Hoe gaat het nu?

Helaas gaat het op dit moment niet goed met me. De druk werd weer erg hoog op het werk en in mijn privéleven. Uiteindelijk heb ik antipsychotica gekregen voor mijn angst die steeds heftiger opspeelde. Ik was bang dat ik werd achtervolgd, durfde de deur bijna niet meer uit en sloot me totaal af van de buitenwereld. Ook kon ik niet meer in slaap komen of werd telkens wakker.

Zes weken lang heb ik gevochten in de hoop dat mijn leven weer wat kleuriger zou worden. Helaas lukte me dit niet alleen. Ik heb als een schreeuw om hulp een aantal keren gebeld naar de GGZ-instantie. Uiteindelijk kwam daar uit dat ik meer hulp nodig zou hebben dan ik kreeg.

Gelukkig krijg ik nu eindelijk de kans om mijn leven op de rit te krijgen door middel van extra intensieve therapie. Een tijdje heb ik een interne opname overwogen, omdat ik geen andere uitweg zag. Toch is besloten psychiatrische crisisbehandeling thuis te doen, ik hoop dat ik mijn leven kan verbeteren en stabiliseren met behulp van deze therapie.

Meer weten over Suraya? Neem een kijkje op haar blog Borderline & Ik.

Wil jij net als Suraya ook jouw verhaal delen? Dat zou fantastisch zijn! Dit mag uiteraard ook volledig anoniem. Lees meer over #deeljouwverhaal