#hetverhaalvanLex

In het land der blinden is de éénoog koning

Toen Lex 18 jaar oud was werd hij slachtoffer van een zinloos gewelddelict, waarbij hij een mes in zijn hoofd gestoken kreeg. Dat resulteerde in een hersenbeschadiging en één oog minder. De periode daarna stond in het teken van drank, drugs, geld en eenzaamheid. Hij strijdt vandaag de dag nog altijd tegen trauma’s en leert met zijn hersenbeschadiging te leven.

Lex (34)

In 2004 ging ik een avondje stappen. Ik ging naar buiten en kwam een jongen tegen die net het café uit was gezet. Hij stak met een mes door mijn linkeroog. Het mes stopte tegen het dak van mijn schedel met als gevolg blijvend hersenletsel en een oog minder. Het ontbrekende oog valt iedereen meteen op, minder zichtbaar zijn de ontremming en de gedragsveranderingen die het hersenletsel met zich meebrengt. Ik kan dingen zeggen zonder na te denken, dingen die anderen echt kunnen kwetsen.

Drugswereld

Een maand na de steekpartij kwam ik uit het ziekenhuis en het eerste wat ik deed was op stap gaan. Mijn vader, die blij was dat zijn ik meteen de draad weer oppikte, kwam me die dag zowaar geld brengen. Ik kocht er coke voor. Heel erg. Ik ging steeds vaker op stap, ook doordeweeks. Ik zonderde mezelf steeds meer af en gebruikte meer en meer cocaïne. Later vroeg iemand vroeg of ik ook wilde gaan dealen. Dat vond ik wel interessant.

In die periode woonde ik nog bij mijn ouders. Op een dag vond mijn moeder 80 gram cocaïne onder het bed. Ze was er kapot van. Het spul werd linea recta door de wc gespoeld, wat zorgde voor een schuld van 3200 euro bij de leverancier. Ik werd elke dag opgewacht, kreeg een mes op mijn keel. Totdat ik mijn broer vertelde wat er aan de hand was. Hij leende me geld om mijn schuld af te kunnen lossen. Maar daarna kwam een hoger iemand uit de drugsorganisatie me vertellen dat ik nog rente moest betalen en maar pillen voor hem moest gaan verkopen.

Gelukkig liep dat uiteindelijk met een sisser af, met hulp van vrienden die connecties hadden. Even later vertrok ik op vakantie naar Griekenland. Daar kocht hij een t-shirt met een tekst ‘Meet the dealer’. Bizar vind ik zelf achteraf. Mijn vader trok toen een grens: onze regels volgen of het huis uit. Ik heb mijn koffer gepakt en ben vertrokken. Ik voelde met net God, niemand kon me iets maken.

Verhuizen, verhuizen, verhuizen

Wat volgde was een lange periode van zeker 13 verhuizingen. Antikraak, bij vrienden, bij de broer van een vriend van zijn broer, bij weer een andere (alcoholistische) vriend, tijdelijk in een studio, bij een vriendin in Den Bosch…

Op een gegeven moment bereikte ik een dieptepunt. Ik plaatste een kort bericht op Facebook: ‘Ik ben er weg van’. Mijn omgeving pikte het direct op als een grote alarmbel. Wat terecht was, want ik ging naar een spoorlijn om me voor de trein te gooien. Ik had mijn telefoon nog aan, mijn broer belde me meteen en zei: “Niet doen, je wordt oom”. Ik deed het niet. Achteraf bleek het een schreeuw om hulp te zijn.

De weg terug

Een paar maanden later werd ik vanwege een huurachterstand van anderhalf jaar mijn studio uitgezet. Ik belandde korte tijd op straat en besloot mijn leven rigoureus te veranderen. Dat lukte, onder meer door een nieuwe vriendengroep om me heen en ook sporten hielp. Inmiddels werk ik als personal trainer, groepsles instructeur en ervaringsdeskundige bij Sparck Sportsclub in Eindhoven. Ook voerde ik een heel heftig, maar goed gesprek met mijn ouders. We hebben veel gehuild, maar gelukkig is de band weer zo goed als hersteld.

Daarnaast heb ik de stichting LexFit+ op poten gezet met als doel het helpen van mensen die zich – om wat voor reden dan ook – in een mindere periode in hun leven zitten. Onder meer door coaches voor deze mensen in te huren, maar ook zet ik sporten in. Ik wil mensen helpen het geluk in hun leven terug te vinden en hun ambities waar te maken, hoe eindeloos de donkere tunnel ook lijkt waar ze in zitten. Ik wil voorkomen dat dezelfde fouten worden gemaakt die door mij, of instanties en hulpverleners zijn gemaakt. Het is mijn eigen ervaring die ervoor zorgt dat ik hiervoor geschikt ben.

Meer weten over stichting LexFit+? Neem een kijkje op de website.

Wil jij net als Lex ook jouw verhaal delen? Dat zou fantastisch zijn! Dit mag uiteraard ook volledig anoniem. Lees meer over #deeljouwverhaal

Foto credits: Sandra Kuijpers & Licht op Eindhoven