#hetverhaalvanMarlinde

De uitslag: een persoonlijkheidsstoornis

Marlinde kampt al jaren met psychische klachten, dat gaat met ups en downs. Ze draagt zoals ze dat zelf figuurlijk gesproken noemt ‘een masker’. Tot een tijdje geleden praatte ze niet over hoe het werkelijk met haar ging. Dat probeert ze nu te veranderen. In dit verhaal geeft ze je een kijkje in haar wereld: hoe gaat het in je hoofd als je een persoonlijkheidsstoornis hebt.

Marlinde (31)

Goed. Marlinde, waar ga je beginnen? Geen idee. Echt, oprecht, geen idee.

Ik schrijf zoals ik denk. Voor mijzelf heel duidelijk wanneer ik het schrijf, voor een ander misschien heel onduidelijk wanneer hij of zij het leest. Ik hoor mezelf bijna 24/7. Mijn hoofd staat nooit uit. Ik sta nooit uit. Ik heb altijd een soort onrustig gevoel in mijn lijf alsof ik dus letterlijk ‘aan’ sta.

Hoe het is om altijd ‘aan’ te staan

Mijn gedachten gaan alle kanten op. Wanneer ik op de bank een serie zit te kijken, kan ik ondertussen denken; ‘Oja, ik moet nog een bezorgmoment bij de supermarkt reserveren’. Waarop ik mijn telefoon pak om de desbetreffende app te openen, maar opeens zit ik op Instagram. Daar scroll ik wat doelloos door alle leuke accounts, kijk ik een aantal stories, vervolgens komt er weer zo’n goed werkende reclame post voorbij en beland ik op internet. Na een paar minuten bedenk ik me dat ik helemaal geen oorbellen meer nodig heb, maar dat een nieuwe zwarte broek nog steeds mist in mijn uitpuilende kledingkast. Instagram wordt gesloten en de Google app is aan de beurt. Oh shit, wat ging ik ook alweer zoeken? Nou ja, dan open ik Pinterest maar weer eens een keer.

Een kijkje in het hoofd van Marlinde

Zo kan ik nog wel even doorgaan en om op het reserveren van het bezorgmoment terug te komen, vaak blijft het bij het reserveren van dat moment. Ik vergeet vervolgens ook nog 20 keer om de boodschappen te bestellen, waarop ik ze vervolgens toch nog zelf moet gaan halen. Voor die boodschappen moet ik ook echt een lijstje maken. Doe ik dat niet, dan weet ik ook gewoon niet waar ik voor kom. Zelfs als het maar twee dingen zijn. Dan sta ik weer in die winkel rond te dwalen, alle artikelen te bekijken, want misschien gaat er opeens een lampje branden.

Zo, die serie gaat weer aan. O nee, ik moet de wasmachine nog aanzetten. Doe ik dat eerst. Laat ik dan ook meteen even dat speelgoed een beetje opruimen. Grappig Marlinde, een beetje opruimen. Alles heeft een vaste plek en bij het opruimen controleer ik meteen of er niets mist. ‘Een beetje opruimen’ en je ziet bijna niet meer dat mijn zoontje Scott al een ochtend spelen erop heeft zitten. Zal ik anders ook vast beginnen met koken?

Er komt een berichtje binnen. Geen zin om daar nu op te reageren. Dan zet ik mijn serie weer aan. Vijf minuten later vind ik dat ik het echt niet kan maken om niet op dat berichtje te reageren. Want wat als die persoon nou eens kan zien dat ik gewoon bewust niet reageer en een serie zit te kijken?

Goed, het mag nu al wel een beetje duidelijk zijn wat er in een klein kwartier in mijn hoofd gebeurt. En dan zal ik er nog wat aan toevoegen. Zo gaat het in mijn hoofd op het moment dat het redelijk goed met me gaat. Op het moment dat het dus minder goed met me gaat wordt alles nog extra intens. Hoe heftig dat is ligt eraan of ik me ‘gewoon’ niet goed voel of dat er daadwerkelijk iets is gebeurd.

Waar mijn hoofd net alle kanten op ging, maar ik wel nog helder kon denken, krijg ik dan geen orde meer in de chaos. Ik kan niet meer fatsoenlijk denken, het onrustige gevoel overheerst. Emoties krijgen de overhand, zonder dat ze eruit komen. Ik voel dat iets of iemand iets met me doet, maar ik kan niet eens voelen wat datgene is. Ben ik boos, blij, bang, verdrietig? Of ben ik alles tegelijk? Ik wil woorden zeggen, maar ze komen er niet uit. Ik kan echt in zo’n moment blijven hangen. Tot iemand me eruit haalt.

Moederschap is soms zwaar

Als ik niet oké ben voelt het alsof de zon schijnt en er boven mijn hoofd een donderwolk hangt. Die mij dan natuurlijk ook achtervolgt bij elke stap die ik zet. Het voelt als een donkere tunnel waar ik de uitgang niet van kan vinden. En op hetzelfde moment voel ik me ook leeg, lijkt het alsof ik niets voel. Ik kan ’s morgens met dit gevoel opstaan. Het kan er ook midden op de dag opeens zijn. En dat kan na een uur voorbij zijn, het kan ook dagen aanhouden.

Dit zijn de momenten dat ik het moederschap het zwaarst vind. Op die momenten heb ik eigenlijk al genoeg aan mezelf. Wil ik liever gewoon helemaal niets. Maar mijn lieve zoontje Scott is er altijd. Ik zou op zo’n moment ervoor kunnen kiezen om oppas te regelen, maar dit voelt voor mij niet goed. Voor mijn gevoel wijs ik hem dan af. Ik weet dat de meningen hierover verdeeld zijn en dat het belangrijk is om aandacht te geven aan wat je nodig hebt. Dat je een betere moeder kan zijn als je ook goed voor jezelf zorgt.

Maar de stem in mijn hoofd (figuurlijk) zegt dan: jij wilde moeder worden, jij moet voor hem zorgen, jij moet er voor hem zijn. En natuurlijk ben ik er ook voor hem als ik op dat moment niet dichtbij hem ben. Mijn hoofd weet het allemaal wel en ik zou een ander waarschijnlijk ook het advies geven dat ik mezelf moet geven. Maar dat voel ik niet.

Ik heb natuurlijk ook momenten dat ik me niet oké voel, maar dat ik wel weet waar dit door komt. Dit kan zijn als er iets naars gebeurt, als er iets vervelends wordt gezegd. Of zelfs wanneer een ander het niet vervelend bedoelt, maar dit wel zo op mij overkomt. Dat kan dan helemaal in mijn hoofd gaan zitten. Op deze momenten begrijp ik heel goed wat ik voel en waardoor ik het voel. Alleen lukt het me niet goed om dat gevoel los te laten.

De uitslag

Een tijdje geleden heb ik een psychisch onderzoek gehad. Ik had zelf al verwacht dat er iets uit zou komen, maar op het moment dat de uitslag dan wordt uitgesproken voelt dat toch vreemd. Naar. Onwerkelijk. Je hoort iets over jezelf wat je diep van binnen wel weet en waar je ook last van hebt, maar wat nu ook echt wordt gekenmerkt als een probleem. Als een stoornis. Een persoonlijkheidsstoornis. Het had even tijd nodig om binnen te komen.

Het onderzoek bestond uit een interview. In mijn geval duurde dat vier uur. Door middel van persoonlijke, moeilijke vragen is er gekeken aan welke punten ik voldoe. Of ik dus een persoonlijkheidsstoornis heb. En zo ja, welke? Er zijn er meerdere, maar ik heb ze niet allemaal. Heb je er dan wel meerdere? Ja, blijkbaar wel. Maar niet allemaal dus. Gelukkig.

Wat bij mij vooral naar voren komt is de vermijdende (ontwijkende) persoonlijkheidsstoornis. Daar heb ik 6 van de 7 kenmerken en ik vertoon een aantal kenmerken van de borderline persoonlijkheidsstoornis.

Vermijden, borderline & perfectionisme

De vermijdende persoonlijkheidsstoornis: vaak vermijd ik contact met anderen uit vrees voor afwijzing. Mensen in mijn omgeving denken dat ik heel eenvoudig contact maak met anderen, maar dit is een soort masker voor mij is. Ik doe alsof ik dat makkelijk kan. Ook omdat ik het gevoel heb dat het van me word verwacht. Dat ik word afgewezen als ik het niet doe. Nu is het niet zo dat ik elk contact uit de weg ga. Maar als ik bijvoorbeeld zie dat ik ergens alleen een afspraak kan maken door te bellen, ben ik vaak geneigd om dit niet te doen.

Ik vind het moeilijk om betrokken te raken met mensen, tenzij ik er zeker van ben dat diegene mij aardig vindt. Komt weer dat stukje afwijzing om de hoek. Ik ben altijd op mijn hoede met wat ik zeg en doe, dit uit angst om bijvoorbeeld te worden uitgelachen. In het openbaar ben ik altijd bang om te worden bekritiseerd. Ik heb als het ware een setje voelsprieten en heb continu het gevoel dat mensen mij aankijken, dat mensen over mij praten, dat ik iets niet goed doe, enzovoorts. Als ik Scott bij me heb, lukt het me om er iets meer lak aan te hebben. Maar alsnog voelt het alsof iedereen om me heen zich met mij bezig houdt. Dan nog het stukje dat ik mij altijd minderwaardig voel aan anderen. Kan ik veel over vertellen, maar dat spreekt voor zich.

De borderline persoonlijkheidsstoornis: het kenmerk wat voor mij het meest eruit springt en wat ik dagelijks wel voel is het chronisch gevoel van leegte. Naast angst voor afwijzing ben ik ook bang voor verlating. Dat is zelfs zo erg geweest dat ik alles uit de kast haalde om maar te zorgen dat iemand bij me bleef. Gelukkig is dat gevoel al even niet meer zo sterk geweest, maar nog steeds ben ik regelmatig bang om door mensen verlaten te worden.

Dan hebben we nog het stuk dat ik heel perfectionistisch ben. En dat ik dus nooit tevreden ben met mezelf en met wat ik doe. En doordat ik mezelf dus steeds omlaag haal en bang ben voor afwijzing, durf ik vaak ook dingen niet te doen. De angst is dat ik niet goed genoeg ben.

Dit kwam er dus uit het onderzoek. Dingen die ik van mezelf wel weet. Dingen waar ik ook last van heb of had, maar om het dan zo te horen… Om te horen dat het kenmerken zijn van een persoonlijkheidsstoornis. Dat is wel heftig. Dat doet pijn. Dat raakt me dieper dan ik dacht. Maar het zorgt ook voor opluchting, erkenning en duidelijkheid. Ik heb een grote drive om aan mezelf te werken, om me beter te voelen. Om eindelijk vooruit te kunnen in mijn leven!

Benieuwd hoe het verder gaat met Marlinde? Volg het via haar website Ik Vertel of op Instagram.

Wil jij net als Marlinde ook jouw verhaal delen? Dat zou fantastisch zijn! Dit mag uiteraard ook volledig anoniem. Lees meer over #deeljouwverhaal