#hetverhaalvanellen2.0

Mentaal meer rust in tijden van corona 

Na het krijgen van een burn-out dacht ik oprecht voldoende handvatten te hebben om nooit meer zo iets mee te hoeven maken. Toch kreeg ik eind vorig jaar opnieuw last van psychische klachten. Gelukkig in mindere mate, dit keer kampte ik met de symptomen van depressie. In Hetzelfde Schuitje kwam op een lager pitje te staan, maar door deze ‘terugval’ ben ik gemotiveerder dan ooit om het taboe op mentale problemen te doorbreken door open te zijn. Dat begint bij mezelf en daarom wil ik ook dit verhaal delen.

Ellen (29)

Initiatiefnemer, In Hetzelfde Schuitje

Het is niet één moment waarop je ineens beseft dat je gevangen zit in je hoofd. Het is eigenlijk meer alsof het licht om je heen heel langzaam dooft en vanbinnen ontstaat er steeds meer leegte. Je wereld is veranderd in een donkere waas waarbij het je niet meer lukt om kleur te zien. Het was net als bij mijn burn-out: in het begin gaat het bijna ongemerkt, maar dan voel je jezelf afglijden, je hebt er geen grip op en zakt er verder in. Je begrijpt niet waar het vandaan komt, je wil het tegenhouden, maar hebt geen idee hoe…

Summer of ’19!

Het waren de zomermaanden van 2019 waarin ik me fantastisch voelde, soms bijna euforisch. Ik was geslaagd voor de opleiding die ik naast mijn baan volgde, was bezig met het opzetten van In Hetzelfde Schuitje, mocht een mooie vakantie maken, had energie voor 10 en alles verliep soepel. Ik zat in een lekkere flow en daar genoot ik onwijs van. Maar naarmate we richting de herfstmaanden gingen zakte dat gevoel, alsof het zich rustig ging voorbereiden op een winterslaap. Dat merkte ik zowel aan mijn kelderende energiepeil als mijn gemoedstoestand, die laatste werd steeds meer somber.

Ik begreep het niet, waar zat ‘m dat in? Wat deed ik verkeerd? Ik zat nog steeds in dezelfde drukke baan als tijdens mijn burn-out, maar wist in mijn ‘goede’ periode een andere job te bemachtigen. Eentje waarbij ik in een rustiger vaarwater terecht zou komen, dus ik had hoop dat deze switch ging helpen. In december nam ik al mijn vakantiedagen bij mijn oude werkgever op en had bijna 4 weken vrij. Tijd om op te laden was de bedoeling en met frisse energie een vliegende start maken bij mijn nieuwe werkgever.

Mijn burn-out signalen begonnen een jaar eerder rond de feestdagen. Ook nu was dit het moment waarop het ‘op’ was, het liefst alleen maar in bed wilde liggen en het me een berg energie kostte om tijdens de kerst overal gezellig te doen. Nadat ik op kerstavond net een glaasje teveel had gedronken besloot ik de rest van de dagen alcohol te vermijden. De gevolgen daarvan de dag erna zijn gigantisch als ik niet goed in mijn vel zit. Ik noem dat een ‘mentale kater’ en dat blijkt ook een ding te zijn. Je voelt niet alleen de fysieke gevolgen van drank, maar raakt ook mentaal volledig uit balans. Vervolgens greep ik Dry January aan, een goede reden naar de buitenwereld om geen alcohol te hoeven drinken.

Over een mentale kater

Sommige mensen zijn gevoeliger voor het fenomeen mentale kater dan anderen. Terwijl de één fluitend na een doorzak-sessie aan een brak ontbijtje begint, lachend om zijn ‘op-de-bar-dans-actie’ gisteren, zit de ander met hartkloppingen en paniek-gedachtes op de bank. Je kan jezelf knettergek maken maken met ‘what if’s‘ en ‘waaroms?’ Een goed voorbeeld daarvan is denken dat vrienden/collega’s/de mensen waar je mee was samen je me niet meer aardig vinden. Want….geen idee, waarom eigenlijk?

Hoe voelt het? Je bent leeg van binnen en kan niets anders dan in bed of op de bank liggen. Je hoofd probeert je continu gek te maken, over-analyseert ieder woord dat je met je drankje op hebt gezegd en schaamt je voor ieder wissewasje, eigenlijk ben je boos op jezelf dat je niet de perfecte versie van jou was en het feit dat je teveel hebt gedronken terwijl je jezelf nog zo had voorgenomen om dat niet te doen maakt dat je je enorm schuldig voelt. Relativeren lukt simpelweg niet meer, je vergroot alles uit. Het slaat nergens op, want anderen zijn na die avond echt niet bezig met jouw net-iets-te-flauwe-grapje of emotioneel-beladen-opmerking. Toch lukt het niet om die gedachtestroom te stoppen. Soms gaat dit gepaard met fysieke klachten van een kater, zoals hoofdpijn maar dat hoeft niet. Je kan je fysiek prima voelen en mentaal niet. Het duurt vaak ongeveer een paar dagen voordat de balans weer is hersteld, het vermogen om te relativeren terug is en je hoofd deze nare gedachten los kan laten.

Britse wetenschappers deden onderzoek naar dit fenomeen en hebben er zelfs een naam aan gegeven: hangxiety. Een paniekerige, rillerige, emotionele kater. The worst of the worst. Wat blijkt: Je lichaam moet hard werken om de alcohol te verwerken, en bij dit proces komt het stofje aceetaldehyde vrij en dat is behoorlijk giftig. Bijwerkingen: een depressief gevoel oftewel een somberheid die over je heen valt. Normaal gesproken wordt dat stofje bestreden door je lever, maar die is druk bezig met het herstellen van jouw drankavontuur. En de bonus: als je al stress ervaart kan dit ook nog verergerd worden, omdat de alcohol ook je hormoonhuishouden ontregelt.

Bron: vice.nl

Heb je stress?

Na de feestdagen begon ik aan mijn nieuwe baan en dat vraagt vaak veel energie. Het was inderdaad het rustigere vaarwater waar ik op hoopte, maar toch kostte het me iedere dag veel moeite om mezelf uit bed te slepen, in de file te gaan staan, 8 uur vol te maken. Ik was opgelucht als ik weer naar huis mocht en niemand had gemerkt dat het eigenlijk niet goed ging. Mijn energieniveau zakte steeds verder tot mijn dagen bestonden uit werken en direct daarna weer in bed liggen. Meer kon ik niet. Toen ik dit punt bereikte ben ik naar de huisarts gegaan en heb ik mijn werkgever ingelicht. Het lag absoluut niet aan mijn nieuwe werk en de lieve collega’s, het lag aan mij, dat wist ik dondersgoed. Toch kon ik de vinger er niet op leggen wat nu de oorzaak was.

Naast mentale klachten had ik ook een heleboel fysieke klachten, sommigen daadwerkelijk zichtbaar en anderen niet. Van huidproblemen tot stemverlies en rugpijn tot duizeligheid. Mijn hoofd bleef maar pogingen doen om te analyseren waar dit vandaan kwam. Ik had toch alles op orde? Diploma gehaald, mooi initiatief gestart, leuke nieuwe baan, wat had ik nu te klagen? Ik trok de conclusie dat er lichamelijk wel iets mis moest zijn, want weer psychische klachten hebben terwijl er niks aan de hand leek te zijn, dat kon toch helemaal niet?

Ik ging naar de huisarts en nadat ik klaar was met de opsomming van mijn klachten was de eerste vraag: heb je stress? Nee, nee, nee en nog eens nee. Ik heb mijn leven op orde. De huisarts had hier natuurlijk twijfels bij, want één blik in het systeem en het was duidelijk dat ik al eerder mentale klachten heb gehad. Hoewel de vraag van de huisarts terecht was vond ik het op dat moment frustrerend dat ik meteen in de bak ‘het zal wel iets psychisch zijn’ werd gestopt. Voor de zekerheid toch bloed geprikt, maar ik moest ook een afspraak maken bij de praktijkondersteuner en dat deed ik dan maar braaf.

In het bloed vonden ze iets afwijkends, namelijk een veel te hoge waarde van wat ze het stresshormoon noemen. Dat moest nader onderzocht worden in het ziekenhuis, maar wel met de kanttekening dat het ook weleens niks zou kunnen zijn, dat komt vaker voor. Aan de ene kant was ik opgelucht, want misschien was er iets in mijn lichaam mis dat de fysieke en mentale klachten veroorzaakte. Aan de andere kant ontstond er angst, wat nu als ik écht ernstig ziek blijk te zijn?

Van dieptepunt naar acceptatie

Ik moest ruim 1,5 maand wachten voordat ik in het ziekenhuis terecht kon, in maart zou ik aan de beurt zijn. Ondertussen laaide het coronavirus enorm op, waardoor de reguliere zorg werd afgeschaald. Dat hield in dat ook mijn afspraak werd afgezegd en doorgeschoven naar nog eens 2 maanden later. Na dat telefoontje brak ik. De weken ervoor had ik naar die afspraak toegeleefd, want dan zou er duidelijkheid komen. Dat maakte het feit dat ik me een hoopje ellende voelde draaglijker. De wetenschap dat dit nog minstens een paar maanden zo zou blijven zorgde voor een mix aan emoties van verdriet en frustratie.

Gelukkig bleek dit moment ook een keerpunt te zijn, omdat ik me vrij snel besefte dat ik niets aan de situatie kon veranderen. Alle mensen die lagen te vechten voor hun leven op IC’s en het ziekenhuispersoneel dat er alles aan deed (en nog steeds doet) om mensenlevens te redden voelde veel belangrijker dan mijn issues.

In de tijd dat ik langer moest wachten heb ik samen met de praktijkondersteuner gekeken wat ik kon doen om mijn stresslevel te verlagen. Ik volgde een online cursus Mindfulness, wandelde iedere dag minstens een half uur en startte met dagelijks mediteren. Daarnaast sportte ik 2 à 3 keer in de week, maar dat was niet nieuw. Deze dingen implementeren was redelijk eenvoudig, omdat ik vanwege de coronamaatregelen voornamelijk thuis aan het werk was. Ik kon mijn tijd hierdoor flexibeler indelen.

Dat tezamen met niet meer dagelijks naar kantoor hoeven reizen en doen alsof het prima gaat deden me goed. Het bracht me al met al veel meer rust en regelmaat. Overigens is het niet zo dat gedurende deze periode iedere dag heel slecht was. Er zaten er ook betere dagen tussen, waarop ik wel met vriendinnen een borrel kon drinken of een best oké werkdag had.

Uit de gesprekken met de praktijkondersteuner, die allemaal telefonisch waren in verband het heersende virus, bleek ook dat er nog een stukje onverwerkt verleden zat. Ik zag bepaalde patronen die me vasthielden terugkomen, maar wist niet wat ik kon doen om ze te doorbreken. Voor dit specifieke deel ben ik doorverwezen naar dezelfde psycholoog als tijdens mijn burn-out. Ik kon snel terecht, omdat veel cliënten geen digitale sessies wilden. Ik voerde gesprekken en we deden online EMDR-therapie, dat is een methodiek om onverwerkte trauma’s te verwerken en tot rust te brengen.

Het moment van de waarheid

De tijd kroop voorbij en uiteindelijk was het zo ver, de afspraak in het ziekenhuis ging door! Er werden allerlei onderzoeken gedaan en na een paar weken belden ze met de uitslag. Direct na deze afspraak speelde de vraag: ‘wat nu als er niks uitkomt?’ bij me op. Ik voelde me door de rust die de omstandigheden rondom corona bracht namelijk een stuk beter. Deze vraag was al vaker in me op gekomen, ik had het er zelfs met de psycholoog over gehad. Mijn conclusie was: als dat het geval is dan moet ik mijn leven anders inrichten.

Het gevoel dat er niets uit zou komen werd sterker in afwachting van het telefoontje van het ziekenhuis. En dat klopte: “jongedame, je bent kerngezond” was wat de arts me te vertellen had. Op dat moment gingen er een heleboel verschillende dingen door me heen: opluchting en dankbaarheid, dat ik in goede gezondheid verkeer. Het roerde me ook tot tranen, want het besef dat ik er psychisch zo slecht aan toe was, dat ik mezelf zowel mentaal als fysiek ziek heb gemaakt, hakte erin. Het maakte me vastbesloten om dingen anders te doen.

Het boek gaat dicht

Samen met de psycholoog voerde ik nog enkele gesprekken over hoe dit nu zo gekomen was. Het komt eigenlijk neer op te lang doorgaan met dingen die niet (meer) goed voelen, ik ben hooggevoelig en heb een creatief brein. De combinatie van die twee zorgt voor een overactieve hersenpan, bij niet voldoende rust gaat dat niet goed. Ik raak snel overprikkeld en mijn systeem kan niet goed tegen stress. Voldoende rust, veel naar buiten, in beweging zijn en niet teveel hooi op de vork nemen zijn dingen waar ik enorm veel baat bij heb. Ik kan me, als ik goed in mijn vel zit, gerust een keer laten gaan, maar dan dien ik ook te zorgen voor voldoende hersteltijd daarna. Met deze kennis lukt het me veel beter om in balans te blijven.

Tijdens het eerdere traject met de psycholoog voor mijn burn-out was er een soort ‘open eind’, onbeantwoorde vragen, maar ik kon op dat moment niet dieper graven. Eerst moest ik andere dingen ‘opruimen’. Nu sloten we het traject af, eerder dan gepland en het voelde als een boek wat dichtging. Het inzicht dat ik zo voorbij ben gegaan aan mezelf en in het bijzonder mijn mentale gesteldheid én me daar niet eens bewust van was maakt me gemotiveerder dan ooit om van In Hetzelfde Schuitje een succes te maken. Onder andere door deze ervaring heb ik een fascinatie gekregen voor de psyche van de mens. De mind kan je een heleboel narigheid brengen als je niet goed in je vel zit, maar aan de andere kant ook veel mooie dingen. De gevoeligheid brengt ook positieve kanten met zich mee, zoals een groot empathisch vermogen en creativiteit.

Nieuw avontuur ondernemen

Momenteel ben ik aan het onderzoeken of het ondernemerschap bij me past, waardoor er ook meer ruimte ontstaat voor In Hetzelfde Schuitje. Natuurlijk had ik gehoopt dat er al een community zou staan, maar dit heeft ook een tijdje on hold gestaan en nu je dit hebt gelezen begrijp je waarom. Ik ben bezig met het officieel oprichten van In Hetzelfde Schuitje als een stichting en onderzoek ik samen met anderen hoe we de community alsnog kunnen realiseren. Ook ben ik aan het kijken of we alvast kunnen starten met het organiseren van (coronaproof) workshops en events. Houd de website en social media in de gaten, want er gaan mooie dingen gebeuren!

Ik weet dat ondernemen uitdagingen met zich mee zal brengen en dat geldt ook voor het laten groeien van In Hetzelfde Schuitje. Deze lastige periode heeft me geleerd om beter voor mezelf te zorgen, zodat ik in balans blijf en altijd te vertrouwen op mijn gevoel. Met een aangepaste lifestyle én nieuwe inzichten is mijn rugzakje gevuld. Ik ben er klaar voor om aan een nieuw avontuur te beginnen en kan niet wachten om ontdekken wat deze reis voor me in petto heeft.

Note to myself: sit back & enjoy the ride!

Heb jij last van psychische klachten en vind je het moeilijk om erover te praten? Of durf je het zelfs tegen niemand te vertellen? Voel je vrij om mij een berichtje te sturen. Dat kan naar: ellen@inhetzelfdeschuitje.com.

Heb jij zelf ooit te maken gehad met psychische klachten of iemand uit jouw nabije omgeving en wil je jouw verhaal delen? Check dan deze pagina voor meer info. Het verhaal delen kan ook volledig anoniem!