#hetverhaalvaneenanoniemedeler

Twee keer opgebrand en overspannen

Deze dappere deler kreeg op jonge leeftijd een burn-out. Hij was op dat moment pas 20 jaar. Hyperventilatie en hypochondrie staken de kop op. De jongeman wist de draad weer op te pakken, maar kreeg later helaas een terugval. In zijn verhaal legt hij uit waardoor het is ontstaan en geeft hij ook wat tips voor anderen mee!

Anoniem (22)

Ik ben 22 jaar oud en heb al een burn-out gehad. Als je mij dit een aantal jaar geleden had verteld dan zou ik je waarschijnlijk niet geloven. Als tiener was ik altijd heel gelukkig en energiek. Ik sportte, had veel vrienden en ik had weinig problemen. Toch kan het gek lopen, een aantal jaren dat je niet goed naar jezelf luistert en bepaalde signalen negeert. Ik denk dat het belangrijk is dat je eerlijk tegen jezelf bent en durft te zeggen waar het op staat, niet alleen tegenover anderen maar vooral tegenover jezelf.

Een aantal zaken waar ik tegenaan liep en dit zijn dingen waarbij het voor iedereen raadzaam is om goed op jezelf te letten:

  •  Problemen in je thuissituatie
  • Werk of studie waar je je niet goed bij voelt
  • Minder sociaal contact
  • Je slecht voelen maar er niets mee doen
  • Drugs & alcoholgebruik

Al die dingen bij elkaar opgeteld zorgden bij mij voor angst, spanning en stress. Ik geloof dat iedereen anders is. Je moet leren omgaan met je zwakke kanten, veel jongvolwassenen hebben het lastig, omdat er in onze tijd zoveel aandacht wordt besteed aan externe factoren (een nieuwe auto, nieuw huis, nieuwe baan), maar veel te weinig aan interne factoren (hoe je je voelt, waarom je emoties voelt, zoals verdrietig of boos zijn). Gelukkig worden we met z’n allen steeds bewuster van de problemen die deze gevoelens kunnen veroorzaken.

Hoe het begon

Ik was 18 toen ik voor het eerst last kreeg van mentale problemen. Ik werkte destijds in Rotterdam en sportte daarnaast een paar keer per week. In het weekend ging ik vaak feesten met vrienden, dat ging er soms hard aan toe. Niet goed luisteren naar mijn eigen grenzen en niet goed weten wat ik wel en niet wil is wat bij mij uiteindelijk een burn-out en angstklachten heeft veroorzaakt. Ik kreeg het te druk, het lukte me niet meer om me te concentreren. Ik begon last te krijgen van hyperventileren, het was alsof alles te snel ging en ik niet wist hoe ik me moest aanpassen.

Ik vond het lastig om toe te geven dat ik hier tegenaan liep. Ik raakte erg overspannen. Uiteindelijk heb ik een break genomen van mijn opleiding en heb ik een aantal maanden de tijd genomen om weer mezelf te worden.

Hypochondrie

Op een middag ergens in het voorjaar van 2016 zat ik in de trein onderweg van werk naar huis toen ik ineens een felle pijn op m’n borst voelde. Achteraf wetende dat het een hyperventilatie aanval was had ik niet de ambulance hoeven bellen, maar destijds dacht ik dat er iets mis was met m’n hart. Vanaf dat moment vertrouwde ik mijn lichaam niet meer. Ik dacht de hele tijd dat er iets mis was met me. Ook wanneer dokters of ambulancepersoneel zeiden dat er niets aan de hand was. Hypochondrie heet dat, constant in de veronderstelling zijn dat je lijdt aan een ernstige ziekte of doodgaat. Het heeft een aantal maanden geduurd voordat ik hier helemaal vanaf was. Tijdens deze periode heb ik heel wat artsen voorbij zien komen.

Balans

Iemand die erg druk is in z’n hoofd heeft vaak meer moeite om gebalanceerd te leven. Allerlei emoties komen op, als je jong en onervaren bent weet je niet altijd goed hoe je hiermee om moet gaan. Dit kan als je het niet op de juiste manier aanpakt voor problemen zorgen. Balans is het sleutelwoord. Het is belangrijk om goed voor jezelf te zorgen, goed naar jezelf te luisteren en op tijd je grenzen aan te geven. Dat laatste is iets waar ik erg veel moeite mee heb. Dit heeft meerdere keren problemen veroorzaakt in mijn leven. Uit balans raken is iets dat je niet altijd bewust ziet aankomen of bewust kan voorkomen. Bij mij gebeurde het heel geleidelijk. Zoals ik hierboven al zei, een aantal dingen die niet helemaal op z’n plek vallen en niet fijn voelen kunnen op lange termijn voor steeds meer problemen zorgen. Eenmaal uit balans wordt het steeds lastiger om weer in balans te komen. De berg waar je tegenop kijkt wordt groter en groter.

Betere periode

Na een aantal maanden in 2016 waarin het slecht met mij ging begon het langzamerhand steeds beter te gaan. Ik had veel gesprekken met psychologen en kon m’n ei steeds beter kwijt. Ik kom uit een familie waar weinig wordt gesproken over je gevoelens en de dingen waar ik tegenaan liep stapelden zich op. Gelukkig na een aantal maanden veel goede gesprekken te voeren ging het steeds beter. Ik kon m’n negatieve gevoelens (boosheid, verdriet, jaloezie etc.) eindelijk aanpakken en loslaten. Ik leerde hoe ik beter om moest gaan met hypochondrische gedachtes en begon te merken dat wat ik voelde in mijn lichaam niet kwam doordat ik aan een ziekte leed, maar omdat ik in m’n hoofd met veel dingen worstelde.

In 2017 pakte ik m’n weer studie op en begon ik wederom te werken. In datzelfde jaar rondde ik mijn studie succesvol af. Ik begon me steeds beter te voelen, ik sportte inmiddels weer 3x per week en had minder last van mentale problemen. In augustus 2017 begon ik zelfs met een nieuwe baan! Ik werkte fulltime en sportte veel en kreeg meer sociaal contact. Mijn leven begon opnieuw te bloeien, het kan dus toch dacht ik!

Terugval

Een aantal maanden ging het werken heel goed. Ik had leuke opdrachten, kon laten zien wat ik in huis had, ik groeide en verdiende geld. Helaas ging het toch weer slechter. In september 2018 ben ik een HBO in deeltijd begonnen, ik sportte meerdere keren per week en werkte daarnaast nog 4 dagen. Het werd langzamerhand weer teveel. Ik wilde graag doorgroeien in mijn vak, fit zijn en geld verdienen. Ik kreeg opnieuw last van hyperventilatie. Ik wist niet goed hoe ik op tijd moest aangeven dat het eigenlijk niet zo goed ging. Eenmaal uit balans werd het steeds lastiger om weer in balans te komen. Uiteindelijk ben ik gestopt met mijn werk en zit ik nu voornamelijk thuis. Dat geeft wat meer rust en minder stress. Aan de andere kant geeft het meer ruimte om te gaan piekeren, minder voldoening en minder beweging. Ik ben opnieuw in gesprek met psychologen om hier hulp bij te krijgen.

Mijn conclusie: ups en downs zijn normaal, het worden pas grote problemen als je niet op tijd reageert. Luister goed naar jezelf. Heb je moeite om je eigen grenzen aan te geven? Praat erover met iemand. Voel je je niet helemaal lekker, maar weet je niet goed wat het is? Neem de tijd om erachter te komen. Negeer nooit je eigen gevoel! En onthoud altijd dat hoe slecht je je ook voelt, met genoeg hulp en tijd kan je er weer bovenop komen.

Wil jij ook (anoniem) jouw verhaal delen? Dat zou fantastisch zijn! Lees meer over #deeljouwverhaal