#hetverhaalvananoniem

De impact van groot verlies

Wat een mooie studententijd moest worden, werd het begin van hele een heftige periode. Deze jonge deler raakte door het onverwerkte verdriet van het plotseling overlijden van haar moeder ernstig depressief. Hardlopen heeft haar geholpen om er weer bovenop te komen. Met het delen van haar verhaal wil ze laten zien dat je in een duistere periode toch kracht kan putten uit dingen en voor haar was dit hardlopen.

Anoniem (25)

Jong volwassenen die met een depressie kampen, is dit iets van deze tijd? Een begrip dat voor steeds meer mensen een dagelijkse rol in hun leven inneemt, waarbij al het normale wordt overmeestert door een zwarte sluier. Ik liep in mijn jeugd en adolescentenjaren met een depressie, maar wist toen niet wat het precies was. Een voor mij toen nog onbekend begrip dat een deel van mijn leven overnam.

Verwerken van verdriet

Ik was een vrolijk, extravert meisje en deed ijverig mijn best deed op school. Ik had leuke vriendinnen om me heen en zelfs een vriendje. Alles leek goed te gaan. Tot mijn leven en dat van mijn familie compleet veranderde op 28 december 2010. Mijn moeder was die ochtend vertrokken in de auto naar haar zus in Engeland, maar kwam daar nooit aan.

Hoe kun je accepteren dat iemand er plotseling niet meer is, terwijl die persoon die ochtend nog gewoon aan de ontbijttafel zat? Het verlies heeft heel veel impact gehad op het leven van ons als gezin en wie we waren als persoon.

Mijn broers, mijn vader en ik gingen allemaal anders om met de verwerking van het overlijden van mijn moeder. Ik besloot me volledig te concentreren op school. Ik wilde namelijk journalistiek gaan studeren en moest koste wat kost door de loting heen komen.

Ik was niet meer mezelf

Jong, midden in het leven en met volle overtuiging vertrok ik op mijn achttiende naar een nieuwe stad. Het was me gelukt, ik was ingeloot voor de opleiding journalistiek. Door deze nieuwe start, hoopte ik dat ik alle nare gebeurtenissen achter me kon laten, maar het tegendeel bleek waar. Wat een mooie studententijd had moeten worden, werd het begin van een zware periode.

Tijdens het eerste studiejaar begonnen angsten en hartkloppingen op te spelen. Ik werd bang voor de toekomst, was onzeker en langzamerhand maakte mijn vrolijkheid plaats voor een diep dal waarin ik alleen maar duisternis zag. Ik durfde niet meer aan de dag te beginnen en kwam mijn bed niet meer uit. Het waren afschuwelijk lange dagen waar geen einde aan leek te komen. Ik voelde me vreselijk, maar dat ik een depressie had is toen nooit bij me opgekomen. De trein haatte ik, omdat die me naar de stad bracht die ik associeerde met alle negatieve herinneringen en gedachten aan het overlijden van mijn moeder…

Ik voelde me niet meer mezelf. Waar was die vrolijke, extraverte meid van vroeger? Ik herkende de persoon die ik zag in de spiegel niet meer. Thuis en op de studie had niemand het door. Toneelspelen was iets waar ik heel goed in werd. Maar mijn blik en hele wezen waren veranderd. Een enkele vriendin viel het op dat het niet goed met me ging. Ik wilde namelijk niet meer uitgaan, had nergens zin in en begreep niet waarom mijn vriendinnen vrolijk waren. Zij heeft mij toen geadviseerd om hulp te zoeken. Ik kwam op een wachtlijst voor een tweedelijns psycholoog. Ik heb maanden mijn gevoelens weggestopt en ben gewoon ‘doorgegaan’ met studeren.

Van ontkenning naar depressie

Toen de psycholoog eenmaal belde, wilde ik niet eens meer op gesprek. Aangezien mensen het niet zagen, was dit een reden voor mij om te ontkennen wat er aan de hand was. Niemand had door hoe ongelukkig ik me voelde. Ik onderdrukte mijn negatieve emoties heel hard en durfde er uit schaamte niet over te praten. Maar ik werd door de psycholoog overgehaald om toch even langs te komen.

Daar werd een ernstige depressie gediagnosticeerd. Hier liep ik waarschijnlijk al een hele tijd mee rond. Toen ik het hoorde, was ik verbaasd, maar tegelijkertijd opgelucht. Hoe ik me voelde, was blijkbaar niet normaal.

Gedurende deze tijd was mijn familie nog aan het rouwen. Hierdoor was er geen ruimte voor mijn depressie. Ik kon dus niet terecht bij mijn vader of broers. Daarnaast was er veel onbegrip van mijn vriendinnen. Ze begrepen niet wat het echt inhield. Mijn vertrouwen in anderen was toen nihil. Dat was een heftige en intense tijd waarin ik niet meer wist wie ik om hulp kon vragen.

Mentaal ging het niet goed, ik kon veel gevoelens niet toelaten, een heel stuk zat op slot, maar ik liet me niet kennen. Hierdoor was het 1e studiejaar behoorlijk lastig. Ik besloot toen te starten met antidepressiva, want de dagen werden voor mij gewoon te zwaar. Ik had een steuntje in de rug nodig.

Anti-depressie(f)

Door de medicijnen kon ik eindelijk rustiger nadenken over mijn problemen. Ik besloot te verhuizen naar een ander studentenhuis, zocht een bijbaantje, ging weer uit en begon openlijk te praten over mijn depressie. Op mijn eigen rustige tempo vond ik mijn oude spontane zelf weer terug.

Ik besloot na deze zwarte periode het helemaal achter me te laten. Ik wilde er niet meer over praten, want de oude ik was terug en die zou gewoon blijven. Maar dat is helaas niet gebeurd, want ongeveer een jaar daarna begonnen de sombere gedachtes en angstgevoelens weer op te komen. Ik dacht dat ik gewoon niet lekker in mijn vel zat. In deze periode begon ik ook met hardlopen. Ondanks dat het hielp, kon ik veel gevoelens niet toelaten en bleef volhouden dat ik niet weer depressief was. Dit werd me uiteindelijk te veel en ik raakte overspannen. Het zorgde dat ik mijn studie tijdelijk moest stoppen en weer moest beginnen met het slikken van antidepressiva. Dat vond ik ontzettend moeilijk om te accepteren.

Hardlopen is niet ingewikkeld!

Uiteindelijk kreeg ik met kleine stapjes steeds meer grip op mijn depressie, onder andere met behulp van een aantal handvatten. Voor mij is dat gezond eten, schrijven, maar vooral hardlopen heeft me ontzettend geholpen. Het leven kan ingewikkeld zijn. Hardlopen niet. Er is een duidelijk begin en einde, je zet de ene voet voor de ander totdat je eindigt bij een bepaald punt. Je ziet bij hardlopen ook snel resultaat. In je werk, studie of leven zie je de resultaten van je inzet niet altijd (meteen) en dat geldt ook voor de eventuele beloning. Inmiddels heb ik meerdere marathons gerend en het bereiken van de finish voelt iedere keer als een overwinning van mijn depressie.

Zit jij nu in een (diep) dal en voelen de dagen duister? Probeer eens om een rondje te gaan hardlopen. In kleine stapjes, bouw het rustig op, maar als je doorzet zal het zijn vruchten afwerpen. De buitenlucht zal je goed doen en het vermindert stress. Het geeft je kracht om tegen de piekergedachtes te vechten en de motivatie om te willen leven. Je zal vol bewondering om je heen gaan kijken, alsof de bomen weer kleur hebben, je hoort de bladeren ritselen en de vogeltjes fluiten.

Wil jij net als deze dappere deler ook anoniem jouw verhaal vertellen? Dat zou fantastisch zijn! Lees meer over #deeljouwverhaal